Naar adem happen na NaNoWriMo #oftochzoiets

 
Achttienduizend achthonderdzevenenveertig woorden. Dat is het resultaat van mijn poging tot NaNoWriMo.

Ik heb net alle stukjes verhaal die ik in november bij elkaar schreef achter elkaar geplakt. Ik ben gestopt met tellen toen ik ergens rond de twaalfduizend zat. Dus het was ook voor mij spannend. Ik hoopte nog halfweg te geraken. Maar nee, zelfs dat heb ik niet gehaald. Vijftigduizend woorden is echt veel.

On the positive

• Zelfs al zijn het er geen 50.000, ik heb toch ontzettend veel woorden geschreven in één maand.
• Ik leerde dat doorschrijven, doorschrijven en nog eens doorschrijven soms leidt tot geniale vondsten. En dat je verhaal je soms echt kan verrassen. 
•  Schrijven zonder redigeren helpt écht om het stemmetje in je hoofd (een beetje) het zwijgen op te leggen.  

On the negative

• Doorschrijven zonder redigeren allemaal goed en wel ... Ik heb echt geen geweldige dingen geschreven. Trust me.
• Deadlines zijn gezond, maar 50.000 woorden moeten schrijven maakt mij kregelig. Het schrijfplezier was soms ver zoek. 
• Na al dat verplicht schrijven, ben ik mijn verhaal al een piepklein beetje beu. Nee, het is niet onder mijn huid gekropen. Dus het wordt een hele krachttoer om nu te redigeren en door te doen. We zien wel ... Nadat ik afgekickt ben. 

Verder heb ik mijn blog deze maand zwaar verwaarloosd. Maar ik ben helemaal terug nu. Klaar om opnieuw met volle goesting te schrijven. Of ik volgend jaar nog meedoe? Daar zal ik eens lang en hard over moeten nadenken.


Follow my blog with Bloglovin

Verdronken in woorden

Nanowrimo ... Het blijkt een verlammend effect te hebben op mijn schrijfsels. In september en oktober heb ik zoveel geschreven. En ook november begon goed. Tot ik plots stil viel. Verlamd. Niet echt inspiratieloos. Eerder ontevreden met alles wat op papier terechtkwam.
Overal lees je natuurlijk dat redigeren pas achteraf komt. Dat geen enkele schrijver in één ruk een meesterwerk op papier gooit. Toch denk ik dat ik tot nu toe alleen maar een hoop lege woorden uitgebraakt heb. Een walgelijke woordenbrij. Van duizenden woorden lang.
Om dan stil te vallen. Verdronken in woorden die ik niet wilde schrijven. Een schuldgevoel op elk moment dat ik niet schreef. Maar toch niet in staat om door te gaan.
Ik geef het nog niet op. Ik schakel gewoon een versnelling lager. Schrijf zoals ik graag schrijf. En ik zie wel waar ik strand. Ergens halverwege, schat ik zo. Maar na november zijn er nog maanden. Toch?

Follow my blog with Bloglovin

Nanowrimo: start #oftochzoiets

 
De midnight kick-off van NaNoWriMo, die heb ik gemist. Ik was te druk bezig met herinneringen maken. Met grote meid en kleine meid, meneer Katrien, lieve vrienden en hun kindjes. Ergens op een strand in Zeeland. Met veel zon. En nog veel meer zand. In broekzakken, in sokken en in lange meisjesharen. Niks speciaal. Of net wel. Genieten van kleine dingen samen. Energie tanken om er weer een tijdje tegen te kunnen.
Nu ga ik op de valreep toch nog wat schrijfmeters maken. Daar ga ik ...

Foto: grote meid


Follow my blog with Bloglovin

NanoPrep: Ik kan niet #nietplannen

Ok, ik was zo overtuigd dat ik liever geen plannen maakte. Dat ik spontaan in het avontuur zou duiken. Dat het verhaal mij wel zou overkomen.
Toen begon ik na te denken over de omvang van wat ik wil proberen doen in november: 50.000 woorden schrijven. Vijftigduizend! En ik deed het zo een beetje in mijn broek. Waar haal ik in godsnaam vijftigduizend woorden vandaan als ik zomaar in het diepe spring? Wat als de woorden niet komen?
Ik ging op zoek naar een beetje houvast. Maakte een Pinterest-bord met tips en tricks voor Nanowrimo. Begon spontaan te plannen. Ja, ik. Echt!
Wat mij vooral nodig leek, was toch een soort van plot. Een geraamte voor mijn schrijfsels. Ik stuitte op de 'One page plot formula'. Een pagina, dat leek me nog net te doen. Ik heb immers geen maanden meer om mijn verhaal voor te bereiden. Eerder dagen.  
Ik goot de formule in een reeks gekleurde memoblaadjes. Et voila, er ligt letterlijk een plot op de eettafel. Wat een geruststelling! Ik durf niet te beloven dat ik mijn mooie plan nu ook op de voet ga volgen. Maar het ligt er. Het is het begin van iets. Iets voelt zoveel beter dan niets.

Nanoprep in 3 stappen:

1. Weet wat je wil schrijven: een piepklein beetje tegen jullie advies in kies ik voor het verhaal van Merel. Op de een of andere manier houdt dat mij momenteel het meest bezig. 
2. Maak een plot: het hoeft niet uitgebreid te zijn, een pagina kan al volstaan.
3. Ken je personages: ok, ik weet wat mij nog te doen staat deze week ... 

Follow my blog with Bloglovin