Zoals ik soms een gedicht schrijf

Ik waag mij niet zo vaak aan poëzie, maar cursus volgen betekent ook andere dingen proberen. Ik deed een poging om mijn jongste meisje in woorden te vangen.

Follow my blog with Bloglovin

Schrijf het ... in je reisdagboek

Een dagboek bijhouden op reis. Een traditie die begon toen ik voor de allereerste keer met mijn vriendje - nu meneer Katrien - op reis ben gegaan. Gewoon elke dag wat indrukken neerpennen. Soms ik een stuk, soms hij een stukje. Maar tot nu toe altijd gewoon in dagboekvorm. Jeweetwel, tekst, met de hand geschreven. En soms hier en daar een ticketje of een stadsplan tussen de bladzijden gepropt.
Dit jaar waren de meisjes voor het eerst allebei groot genoeg om mee te doen aan deze traditie (lees: klein meisje zit in het eerste leerjaar, dus ze kunnen nu allebei min of meer meeschrijven en meelezen). Voor die gelegenheid heb ik de spelregels een klein beetje veranderd:

1. in één klein boekje passen veeeeel avonturen: één notitieboekje is sowieso te dik voor één vakantie (tenzij je op wereldreis vertrekt, maar zo avontuurlijk zijn we hier niet). Het gevolg: een schap vol halfgevulde notitieboekjes in mijn boekenkast. Jammer toch? Daarom wil ik een poging doen om in dit boekje te blijven doorschrijven. Ook een dagje naar de zoo of naar de zee kan trouwens een avontuur op zich zijn.
2. er mag wat kleur van de bladzijden spatten: schrijven is leuk, maar we maken het nog leuker. Tekeningen, kaartjes, speciale vondsten ... maken de dagboekverhalen wat luchtiger. Op Pinterest vind je bergen inspiratie. En de meisjes tekenden uiteraard graag mee.
3. een beetje rommelig kan ook: gloednieuwe notitieboekjes en ik, dat ligt soms moeilijk. Ik wil alles perfect doen. Het juiste kleurtje voor dat ene titeltje. Mooi eindigen onderaan de rechterbladzijde. Geen doorstreepte woorden. Probeer dat maar eens met twee enthousiaste, meeschrijvende meisjes. Na een paniekreactie op dag één: "Nee, daar toch niet, op het volgende lijntje!", heb ik het maar losgelaten en ben ik beginnen genieten van de creatieve inbreng van de meisjes.

Benieuwd naar onze avonturen? Ik laat jullie graag meesnuffelen in de eerste bladzijden van ons gloednieuwe reisdagboek.

Follow my blog with Bloglovin

Een zee van woorden

Drie meisjes aan zee. Groot meisje, klein meisje en ik. Meneer Katrien werkt nog. Wij eten ijsjes, bouwen zandkastelen en zoeken schelpen. We dansen door de dag.
Als mijn meisjes uitgeput in slaap vallen, probeer ik te schrijven. Schrijven aan zee is als zoeken naar schelpen. Als schatten jagen op het strand. De golven fluisteren ideeën in je oor. De wind waait je gedachten naar plekjes waar ze nog nooit zijn geweest.
Geen wonder dat er zoveel mooie teksten zijn over de zee. Zoals dit pareltje. 

Een zee van woorden

Of mijn teksten zeewaardig worden? Nog geen idee. Ik zie wel waar ik strand. (Sorry voor de woordspelingen, maar ik kon het niet laten.)



Follow my blog with Bloglovin

Kunst kijken en poëzie proeven: kinderen verplicht

Watou. Al jaren denk ik: daar moet ik naartoe. Maar al jaren is de weg te lang en de zomer te kort. Dit jaar niet. Het is dan ook nu of nooit. Misschien. Omdat de organisatie van het Kunstenfestival zijn subsidies kwijt is, wordt dit wellicht de laatste kunstige zomer in Watou.
Het is de lange rit meer dan waard. Het thema van deze editie 'Over de kracht van mededogen' is voelbaar op alle locaties van het kunstparcours. Ook voor de meisjes. Zij wandelen door Watou met Miep. Een heel speciaal meisje van de hand van illustrator Kristof Devos.

Miep kijkt vaak met een andere blik naar de dingen. Ze zal ook jou helpen om een beetje anders te kijken. Naar jezelf en naar haar, maar ook naar de kunstwerken die je zal zien.

Gewapend met een plannetje en het boekje van Miep doorzoeken groot en klein meisje alle hoeken en kantjes van Watou. Soms worden ze stil, soms moeten ze lachen en soms heel diep nadenken. Af en toe zijn ze een beetje bang.
Vooral groot meisje laat de sfeer van Watou diep doordringen. Ze begrijpt wat ze begrijpt. De rest voelt ze. En ze schrijft een mooie brief naar de maan. In opdracht van Miep natuurlijk.

Voor klein meisje kan het niet snel genoeg gaan en wandelen is saai. Dat spreekt vanzelf. Maar in de Tuin der zinnen geniet ze zichtbaar. Van de luisterhoorn met poëzie op kindermaat en van de magische gedichten die je alleen tevoorschijn kan toveren met een gieter.

Ik kijk naar Watou door de ogen van mijn meisjes en geniet. Van de kunst, de rust en de zon. Ik drink de woorden van onder andere Joke van Leeuwen, Stefan Hertmans, Peter Verhelst, Wislawa Szymborska en Gerrit Kouwenaar. Verzamel indrukken die nog lang zullen nazinderen.

Miep leidt ons uiteindelijk naar de Schat van vlieg én naar een ijsje. Dat hebben we wel verdiend.
Je kan nog op wandel in Watou tot en met 4 september. Zeker doen! En neem kinderen mee. Hun open blik maakt het Kunstenfestival nog mooier.

Follow my blog with Bloglovin

Aftellen naar mijn vakantie

Er ligt nog één week tussen mij en mijn vakantie. Een week waarin ik mijn meisjes vijf dagen moet missen omdat ze op vakantie gaan op de boerderij. Een week waarin ik met mijn laatste beetje energie de laatste opdrachten op het werk afmaak. Een week die niet snel genoeg voorbij kan gaan.
Na die week is er tijd. Tijd om dag in dag uit bij de meisjes te zijn. Om samen mooie vakantieherinneringen te maken. En om te zuchten als ze voor de zeventiende keer willen knutselen. Tijd ook om te lezen, te schrijven en gewoon een beetje naar de (hopelijke blauwe) lucht te staren (denken, noemen ze dat soms).
Waar ik op hoop? Blije, uitgeruste kindjes, honderden gelezen bladzijden en misschien ook een paar volgekrabbelde blaadjes.
Nog zeven keer slapen ...



Follow my blog with Bloglovin

Kleine lezertjes kweken: zes tips

Na tien dagen chirokamp liggen mijn meisjes terug in hun eigen bed. Een verhaaltje? Yep, dat hebben we samen gelezen. Hij een kind. Ik een kind. Dat is een vanzelfsprekend onderdeel van het slaapritueel. Omdat het een gewoonte is. Maar ook omdat ik lezen zo belangrijk vind.
In hun eentje lezen ze hier veel minder vaak. Want er is ook buiten ravotten, met de Playmobil spelen, samen in hun eigen fantasiewereld duiken en natuurlijk ook een tablet en een televisie.
Zelf was ik een kind dat heel vaak in een boek dook. Ik was dan echt ergens anders en beleefde de spannendste nieuwe dingen. Ik las alles. Geweldige boeken en minder geweldige boeken. Ik moest en zou lezen. Dat zie ik ze hier (nog) niet doen.
Toch wil ik graag dat ze ontdekken hoe zalig lezen kan zijn. Ik probeer ze op verschillende manieren te stimuleren. Zonder 'moeten'. Want lezen moet leuk blijven natuurlijk.

Zo probeer ik kleine lezertjes te kweken:

• Voorlezen. Voorlezen. En nog eens voorlezen. Dat doen we al negen jaar lang. Ondertussen lezen zij ook ons voor. Ze blijven genieten van dat intieme bedtijdmomentje.
• Laat ze lezen wat ze willen. Zonder oordeel. Ook al lezen ze voor de  honderste keer hetzelfde paardenboek dat ze al van voor tot achter kunnen opzeggen.
• Zorg voor een hele voorraad. Ik koop (te) vaak boeken voor de meisjes. Er liggen stapels boeken uit mijn kindertijd. En we brengen ook af en toe een bezoekje aan de bib. (Nét niet vaak genoeg als ik zie hoeveel boetes ik moet betalen. Ach ja.) Keuze genoeg dus. 
• Lees zelf. Dat is een makkie! Ik ga ervan uit dat als de meisjes mij vaak zien lezen, ze ook makkelijker zelf naar een boek zullen pakken. Misschien moet ik dan nog net iets vaker lezen tijdens de uurtjes voor ze in bed liggen ...
• Maak een gezellig leesplekje in huis. Voor mij is mijn bed het gezelligste leesplekje dat er is. Ik heb de indruk dat de meisjes hun kamer iets te eenzaam vinden. Misschien moet ik maar eens werk maken van een fijn hoekje om te lezen in de woonkamer. 
• Een idee dat ik deze week ontdekte via Twitter: leesbingo! Het is een spelletje dat kinderen aanmoedigt om af en toe een kwartiertje te lezen. En welk kind houdt niet van een spelletje.

Zoon (9): 'Heb je al een zomerleeskaart voor me?' Leuk om er weer een op maat te maken. Lees 15 minuten... #lezen pic.twitter.com/8vD4TkBCFm

— Marlies Verhelst (@marliesverhelst) 7 juli 2016

Ik maakte zelf ook een persoonlijke bingokaart voor mijn meisjes en test ze deze vakantie uit. Stelen mag!

Veel leesplezier deze zomer.



Follow my blog with Bloglovin   

Quote: gelezen bij 'For reading Addicts'

Schrijven is loslaten

Mijn opdracht deze week? Loslaten. Om te beginnen mijn meisjes. Tien dagen zijn ze op zwier. Mijn hoofd weet dat ze mooie herinneringen aan het maken zijn met hun vriendinnetjes. Mijn hart, tja, mijn hart wil ze het liefst zo snel mogelijk terug in hun eigen bed. Dicht bij mij.
Tegelijk geniet ik van de tijdelijke rust. Geen ruzietjes om op te lossen. Geen gehaast om op tijd eten op tafel te toveren. Geen rommelhopen die vanuit het niks verschijnen. En vooral: tijd en ruimte om te schrijven.
Ook tijdens het schrijven wil ik deze week loslaten. De woorden laten stromen zonder nadenken. Ideeën laten groeien. Mijn rechter hersenhelft aan het werk zetten.
Ik las daarover vandaag een mooie tip bij Tjitske Jansen. Over schrijven met de gordijnen open of dicht. Ze heeft het over Connie Palmen, die blijkbaar het liefst met de gordijnen dicht schrijft. Geconcentreerd. Met maar één doel: de perfecte tekst. (Yep, zo deed ik het tot nu toe ook.) Er zijn echter ook schrijvers die de gordijnen liever opendoen. Die losser werken. 'Gewoon' een beetje spelen. Dat is precies wat ik deze week ga uitproberen: spelen. Net als mijn meisjes.



Follow my blog with Bloglovin  

Soms is schrijven verwerken

Zelf heb ik nog geen woorden. Mijn hoofd loopt over. Mijn hart nog meer. Dankbaarheid overheerst. Dankbaar dat het vliegtuig van mijn liefste net vertrok toen ... Dankbaar dat hij straks terug landt op Schiphol. Dat zijn plek in bed niet leeg blijft. En er zijn tranen. Tranen voor wie minder geluk had gisteren.
Groot meisje schrijft. In stilte. Ze zoekt woorden die haar helpen begrijpen. Troosten. Geruststellen. Ook dat is de kracht van schrijven.

Follow my blog with Bloglovin

Gastblogger: groot meisje leest Geronimo Stilton

Ik vind het belangrijk dat mijn meisjes boeken lezen. Ze groeien ervan. Op heel veel verschillende manieren. Ze ontdekken telkens een hele nieuwe wereld. Ze leren zich inleven in anderen en ze hebben eens iets anders dan een tablet in hun handen. Maar ik hoop vooral dat ze er evenveel van leren genieten als ik deed en doe.
Daarom is mijn gastblogger van vandaag mijn eigenste grootste meisje. Ze koos een boek dat ze onlangs graag gelezen heeft en beantwoordde een aantal vragen over het boek. Voor de vragen liet ik mij inspireren door ikvindlezenleuk.nl. Een website met recensies over jeugdboeken geschreven voor en door kinderen.

Geronimo Stilton - Het kasteel van de 100 verhalen
Samen met Klem en Thea waagde ik mij door een flinke storm naar een van de geheimzinnigste uithoeken van Muizeneiland. Hier zou volgens Thea een kasteel moeten staan, diep verscholen in het bos vol gemene doornstruiken waar al eeuwen niemand een poot had durven zetten.

Mening over het boek van groot meisje (9 jaar)
Heb je het boek uitgelezen?
Ja. 
Wat vind je van het boek? 
Leuk, spannend. 
Waarom heb je diet boek gekozen om te lezen? 
Omdat ik Geronimo Stilton leuk vind en door de leuke tekening op de voorkant. 
Welke woorden passen bij het boek? 
Griezelig, spannend, avontuurlijk. 
Hoe kom je aan het boek? 
Gekocht met papa. 
Staan er tekeningen of foto's in het boek. 
Ja, tekeningen. 
Wat vind je leuk aan het boek? 
Dat er een geheim ontrafeld moet worden. 
Is er iemand in het boek die je echt zou willen ontmoeten? Wat zou je dan samen gaan doen? 
Met Thea pannenkoeken eten. 
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?             
Ik wil niet teveel verklappen, dan kunnen jullie het nog lezen. 
Is het boek moeilijk of makkelijk om te lezen?  
Gemakkelijk.
Zitten er moeilijke woorden in? 
Niet echt. 
Wil je het nog een keer lezen? 
Ja, alleen zal het dan een beetje minder spannend zijn, want ik weet het einde al.    



Follow my blog with Bloglovin

Niks zo schoon als een handgeschreven nieuwjaarsbrief

Voor het eerst hebben ze hem allebei met de hand geschreven. Ja, zo groot zijn mijn meisjes al. Versjes uit het hoofd leren moet niet meer. Wat ze zelf geschreven hebben - soms nog met hulplijntjes - lezen ze ook gewoon zelf. Een nieuw jaar. Een nieuw tijdperk. Slik.

Omdat er zoveel liefde in elke letter zit, schrijf ik mijn meisjes dit jaar een nieuwjaarsbrief terug. Met de hand. Dat spreekt voor zich.

Ook zin gekregen in brieven schrijven? Daarover had ik het ook al eens.


Follow my blog with Bloglovin

Boekenbeurskater, miauwkes

 
Het was al jaaaaaren geleden en ik keek er geweldig naar uit. Eindelijk nog eens boekenbeurzen. Voor het eerst met groot meisje. Snuffelen tussen bergen schoon, vers papier. Schrijfidolen spotten. Mijn toch-al-te-lange leeslijst nog wat aanvullen.
De leeshonger van groot meisje, die hebben we ruimschoots gestild. Alle boeken die ik kocht, waren kinderboeken. Zo gaat dat met moeders. Of in elk geval met de deze. Zelf heb ik hier en daar een titel genoteerd. Voor later.
De handtekeningen die we verzamelden, waren van - juist ja - jeugdauteurs. Groot meisje was vooral heel blij met de handtekening van de geweldige ... Geronimo Stilton. Zucht. Ik heb niks tegen Stilton. Of toch niet echt. Want hij bezorgt groot meisje al een dik jaar leesplezier. Ik hoop alleen dat ze niet vergeet dat er nog duizenden andere boeken zijn.
Daar moet ik het ook nog over hebben. Over die duizenden andere boeken. Een boekenbeurs vol. Met mooie kaften, minder mooie kaften. Geweldige titels en ook weer ... minder geweldige titels. Miljoenen volgepende bladzijden. Gevuld door mensen die urenlang goochelden en/of worstelden met woorden. Zoals ik nu dus.
Al die boeken lieten mij achter met het gevoel dat elk verhaal al geschreven is. Dat er geen enkel origineel idee meer bestaat. Dat alles wat eigen is aan mensen ooit al werd beschreven. Dat elke mogelijke fantasie al eens eerder werd beleefd. Op papier. Dus wat ben ik eigenlijk nog aan het doen?
Ik verzeilde in een soort existentiële schrijfcrisis. Zeker toen ik in dit mooie filmpje nog eens 70 boeken voorbij zag razen in amper 2 minuten. Toen ik las op Knack.be waarom debuutromans amper gelezen worden.Toen ik een dom testje deed waaruit bleek dat ik ... Geronimo Stilton ben.
Ik heb niet goed nagedacht. Heb geen idee waar ik naartoe wil met al dat schrijven. Schrijf ik gewoon omwille van het plezier van het schrijven zelf? Of wil ik ooit zelf op de boekenbeurs verzeilen. Met mijn naam op een kaft (liefst een mooie, met een geweldige titel)?
Voorlopig wil ik daar nog niet over nadenken. Ik schrijf gewoon verder. Want met al die vragen in mijn hoofd, raak ik nooit aan de magische 50.000 woorden.


Follow my blog with Bloglovin

Nanowrimo: start #oftochzoiets

 
De midnight kick-off van NaNoWriMo, die heb ik gemist. Ik was te druk bezig met herinneringen maken. Met grote meid en kleine meid, meneer Katrien, lieve vrienden en hun kindjes. Ergens op een strand in Zeeland. Met veel zon. En nog veel meer zand. In broekzakken, in sokken en in lange meisjesharen. Niks speciaal. Of net wel. Genieten van kleine dingen samen. Energie tanken om er weer een tijdje tegen te kunnen.
Nu ga ik op de valreep toch nog wat schrijfmeters maken. Daar ga ik ...

Foto: grote meid


Follow my blog with Bloglovin

Au revoir Paris

Parijs met de meisjes was boeiend én vermoeiend. We liepen heel wat kilometers. Trotseerden hitte én regen. Herontdekten Parijs door de ogen van de meisjes. Nog altijd een wonderlijke stad. Met een verrassend prachtig vioolconcerto in de metro, een hartverwarmd stukje Italië in de schaduw van de Eiffeltoren, een dramatisch stukje groen in het Parc des Buttes-Chaumont ... En soms met een lange lip omdat kilometers in Parijs minstens even lang zijn als thuis.
We logeerden in een charmant appartementje (lang leve Airbnb) in het 19e arrondissement. Want de meisjes droomden van hun eigen stekje midden in de stad. We kwamen terecht op een steenworp van het schilderachtige Canal Saint-Martin, met een speeltuintje in de buurt, een betoverende brug die zomaar op en neer ging én een overheerlijke pizzeria. Het appartement had twee kinderkamers en de meisjes kregen vrije toegang tot de uitgebreide speelgoedbak. Alleen al daarom had klein meisje gerust 4 dagen willen binnenblijven.
Toch hebben we de poppen genadeloos uit haar handen geprutst om op ontdekking te gaan. We kochten metrokaartjes voor de duur van ons verblijf en startten bij de Eiffeltoren. Hét beeld waar de meisjes al een hele zomer van droomden. De mensenmassa maakte de ontmoeting met de Eiffeltoren iets minder romantisch dan verwacht, maar achteraan in het park Champ de Mars konden we toch rustig genieten van het zicht op de Eiffeltoren. De meisjes leefden zich uit in één van de speeltuintjes en we hielden even pauze bij een eetkraampje met een vriendelijke Italiaanse uitbater. Na de Eiffeltoren belandden we in de bateaux mouches, wandelden via Place de la Concorde door de Jardin des Tuileries naar het Louvre en we eindigden de dag op Ile de la Cité onder de toren van de klokkenluider.
Dag twee stond helemaal in het teken van Disneyland Parijs: druk, heet, eindeloze wachtrijen, maar heerlijk sprookjesachtig door de ogen van de meisjes.

 
Dag drie was eerder euh, regenachtig. Het is geen seconde droog geweest. Dus schuilden we in het Centre Pompidou. De meisjes experimenteerden in l'Atelier des enfants en gingen met plezier vijf verdiepingen naar omhoog met de roltrap. Daarna ontdekten we samen het werk van kunstenaars als Mondriaan, Matisse, Bacon, Chagall ... De meisjes fotografeerden hun favoriete werken om ze later na te tekenen. In de museumwinkel kochten we het kleurboek Chefs-d'oeuvres de l'art contemporain om ze daar nog wat bij te helpen. Na onze aankoop was het tijd om terug naar huis te rijden. Au revoir Paris!

Om al onze mooie herinneringen te bewaren kocht ik het boekje 'Dit is mijn Parijs'. Een mooi boek met toffe illustraties en hier en daar wat tips. De tips zijn niet allemaal even interessant en er zullen nog heel wat bladzijden leeg blijven (we moeten dus zeker nog eens terug), maar verder is het wel leuk om samen in te vullen. Met lijstjes waarop je kan aanduiden welke plekjes je hebt bezocht, een metroplan (of toch iets dat er op lijkt) om in te kleuren, bladzijden om onvergetelijke momenten op te noteren ...


Follow my blog with Bloglovin

Absoluut

Woordkeuze is belangrijk. Niet alleen als je schrijft, maar ook gewoon, elke dag. Dat weet klein meisje als geen ander. Een tijdje terug was alles evident, of net niet evident. Maar nu is absoluut haar favoriete woord. Soms omdat ze iets absoluut wil hebben. En soms omdat ze iets absoluut niet wil eten. Rijst bijvoorbeeld, of erwtjes, of courgettes, of euh ... Helaas is de lijst lang.

Absoluut betekent helemaal, volkomen, onbeperkt volgens het woordenboek. Net daarom past het absoluut zo goed bij klein meisje. Want als ze lacht, lacht ze helemaal. Tot in haar tenen. Als ze boos is, is heel dat lijfje absoluut boos. Als ze zingt, is dat absoluut luid, overtuigd en vals. Ze staat absoluut in het leven. 

En alles wat niet absoluut is, vindt ze saai. Heel saai. Dat laat ze absoluut merken. Daarom hou ik absoluut veel van dat kind. 

Met de juiste woordkeuze kan je heel veel zeggen. Vaak meer dan de woorden alleen.


Follow my blog with Bloglovin