9 mei 2016

Schrijf het met een tweet: De afspraak

Verhaal over een moeilijk gesprek

Twitter is een wereld vol korte berichtjes waar hele verhalen achter zitten. Daar zit een schrijfoefening in, dacht ik zo. Dus af en toe pluk ik een tweet uit de feed en verzin ik er een eigen verhaal bij. In deze aflevering:


Ze staat te koken wanneer hij thuiskomt. Hamburger met boontjes. Ze onthoofdt elke boon met een driftig gebaar. Het afval mikt ze - niet altijd even precies - in een uitgewassen ijsdoos. De aardappelen staan al te pruttelen op het vuur.
'Hoe was het liefje?', valt hij met de deur in huis.
Ze zegt niets. Kijkt zelfs niet op. Geconcentreerd spoelt ze de boontjes. Grondiger dan echt noodzakelijk. Dan kwakt ze de pan op het vuur.
'Wat heeft de dokter gezegd?' dringt hij aan.
Ze antwoordt door de laatste restjes van de bonen ruw in de ijsdoos te vegen. De doos mikt ze van ver naast de afwasbak.
'Mona, zeg eens iets? Heeft hij iets gevonden?' Hij staat nog altijd in de deuropening van de keuken.
Ze rommelt in de kast. Op zoek naar een pan om de hamburgers in te bakken. De stapel pannen schuift met luid gekletter op de grond. Ze pakt de pan die ze zocht en negeert de exemplaren die nog op de grond liggen.
Dan komt Stijn in beweging. Hij raapt de pannen op, schuift ze terug in de kast en gaat achter Mona staan. Voorzichtig neemt hij haar schouders vast. 'Was het niet in orde, liefje?'
Ze laat het pak hamburgers uit haar handen glijden. Op het aanrecht. Ze prutst zenuwachtig aan het etiket. Zucht. Aarzelt. Zwijgt.
'Zeg het nu maar Mona, we moeten dit samen doen.' Zegt hij stil.
Geërgerd schudt ze zijn handen van haar schouders. Ze draait zich om. 'Holy shit,' roept ze plots, 'ik heb mijn doktersafspraak drie maanden kunnen verzetten. Zo lekker, want ik had zo geen zin om vandaag te gaan. Echt!'
Verbijsterd staart hij naar haar rug terwijl ze de kamer uitstampt. Ze eindigt het gesprek met een flinke klap van de slaapkamerdeur.  
 


Follow my blog with Bloglovin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...