Schrijf het met een tweet: een warme uitnodiging

Twitter is een wereld vol korte berichtjes waar hele verhalen achter zitten. Daar zit een schrijfoefening in, dacht ik zo. Dus af en toe pluk ik een tweet uit de feed en verzin ik er een eigen verhaal bij.
Ik schreef deze keer buiten. Op het terras. In de warme zomerlucht die met elke alinea eindelijk een beetje afkoelde. Op de achtergrond fluitende vogels en de buurvrouw die zong bij de afwas. Het verhaal werd misschien een beetje klef, maar dat hoort bij vandaag, geloof ik.

Een complimentenbriefje gehangen voor de klarinetspelende buur en gevraagd of hij ook Star Wars kon spelen.

Hij is het aan het oefenen :)

— Micha (@SweetCharlie) 18 juli 2016

Snikheet. Te heet om te eten, te bewegen of zelfs te denken. Toch zit ik op mijn terras voor een bord tomaten met mozzarella. Het moet. Het is bijna zeven uur. Ik probeer niet te bewegen. Omdat het dan minder opvalt hoe klein mijn terras wel is en omdat het dan een halve graad koeler lijkt.
Er staat een groot glas ijsthee voor mijn neus. Met een rietje. Ik hoef alleen mijn mond maar open te doen en er stroomt een ijskoud beekje door mijn lijf. Een straaltje hoop, dat ook.
Met mijn ogen dicht probeer ik me op een strand te denken. Mijn oren werken niet mee. Ze wonen in een drukke straat in een grootstad. Met auto's die remmen voor rood, ongeduldige claxons en flarden van gesprekken.
Ze staan op scherp, mijn oren. Ze wachten op een teken van hem. Op de sleutel in de voordeur, de snelle voetstappen in de traphal, een korte aarzeling bij de deur en het venster dat enkele seconden later wordt opengegooid.
Ze wachten op de zachte klikjes van de zwarte koffer. Op de zoete klanken van de klarinet die stroperig door de zomerlucht zweven. Alsof ze alleen voor mij bedoeld zijn. Alsof zijn vingers alleen mij bespelen.
Vandaag ben ik extra alert. Want op zijn gesloten deur hangt een Post-It met mijn handschrift. Met mooie woorden over zijn dagelijkse oefensessies en een ietwat gedurfde uitnodiging. Getekend: je buurvrouw van links. De tonen van Star Wars betekenen: Ja!

Beetje crappy snel snel opname van de Star Wars klarinetbuur. Hulde! https://t.co/CMZVsPrOGx #lt

— Micha (@SweetCharlie) 18 juli 2016

Follow my blog with Bloglovin   

Schrijf het met een tweet: De afspraak

Twitter is een wereld vol korte berichtjes waar hele verhalen achter zitten. Daar zit een schrijfoefening in, dacht ik zo. Dus af en toe pluk ik een tweet uit de feed en verzin ik er een eigen verhaal bij. In deze aflevering:

Holy shit ik heb mijn doktersafspraak 3 maanden kunnen verzetten, zo lekker want ik had zo geen zin in donderdag te gaan 🌞

— NerdyGeekyFanboy (@NerdGeekFanboy) 9 mei 2016

Ze staat te koken wanneer hij thuiskomt. Hamburger met boontjes. Ze onthoofdt elke boon met een driftig gebaar. Het afval mikt ze - niet altijd even precies - in een uitgewassen ijsdoos. De aardappelen staan al te pruttelen op het vuur.
'Hoe was het liefje?', valt hij met de deur in huis.
Ze zegt niets. Kijkt zelfs niet op. Geconcentreerd spoelt ze de boontjes. Grondiger dan echt noodzakelijk. Dan kwakt ze de pan op het vuur.
'Wat heeft de dokter gezegd?' dringt hij aan.
Ze antwoordt door de laatste restjes van de bonen ruw in de ijsdoos te vegen. De doos mikt ze van ver naast de afwasbak.
'Mona, zeg eens iets? Heeft hij iets gevonden?' Hij staat nog altijd in de deuropening van de keuken.
Ze rommelt in de kast. Op zoek naar een pan om de hamburgers in te bakken. De stapel pannen schuift met luid gekletter op de grond. Ze pakt de pan die ze zocht en negeert de exemplaren die nog op de grond liggen.
Dan komt Stijn in beweging. Hij raapt de pannen op, schuift ze terug in de kast en gaat achter Mona staan. Voorzichtig neemt hij haar schouders vast. 'Was het niet in orde, liefje?'
Ze laat het pak hamburgers uit haar handen glijden. Op het aanrecht. Ze prutst zenuwachtig aan het etiket. Zucht. Aarzelt. Zwijgt.
'Zeg het nu maar Mona, we moeten dit samen doen.' Zegt hij stil.
Geërgerd schudt ze zijn handen van haar schouders. Ze draait zich om. 'Holy shit,' roept ze plots, 'ik heb mijn doktersafspraak drie maanden kunnen verzetten. Zo lekker, want ik had zo geen zin om vandaag te gaan. Echt!'
Verbijsterd staart hij naar haar rug terwijl ze de kamer uitstampt. Ze eindigt het gesprek met een flinke klap van de slaapkamerdeur.  
 


Follow my blog with Bloglovin

Vijf boekbekentenissen

Mijn jongste leert lezen. Ze leest alles wat ze ziet. Van reclameborden tot koekjesverpakkingen. En boeken natuurlijk. Heel veel boeken. Ze is zo blij dat ze nu net als haar grote zus alles zelf kan lezen. Vanavond zei ze dat ze boeken in al haar kasten wil. Zo herkenbaar!

Blossom Books vroeg op Twitter naar je diepste boekgeheimen met #boekbekentenis. Om de één of andere reden hebben veel van mijn boekbekentenissen iets te maken met hoeveelheid. Ik wil meer, meer, meer.

We zagen laatst 'bookconfessions' via @epicreads. Dat kunnen wij Dutchies ook! Vertel je #boekbekentenis - biecht je diepste boekgeheim op!

— Blossom Books (@blossombooks) 6 april 2016

Ok, ik ga de uitdaging aan. Ik biecht hier vijf boekgeheimen op:

• Ik mag van mezelf geen nieuwe boeken kopen voor ik uitgelezen heb wat ik in huis heb. Lukt van geen kanten natuurlijk.
• Ik heb boeken in de boekenkast. En op mijn nachtkastje, op de salontafel, op toilet, in de keuken en in de auto. Ah ja, en in mijn handtas zit vaak een e-reader. 
• Ik heb een to read-lijstje op Goodreads, op Pinterest én op papier.
• Ik heb heel veel klassiekers gelezen ... omdat het moest! Voor school. Dat heb je als Germanist. Ik ben nog altijd heel trots dat ik alle 851 blz. van Ulysses (James Joyce) met aandacht heb gelezen.
• Als ik aan een boek begin, wil ik het ook uitlezen. Maar als het tegenvalt, lees ik verticaal. 

Het leuke aan geheimen delen, is merken dat je niet allen bent. Op Twitter las ik enkele heel herkenbare boekbekentenissen.

Ik pak nooit het bovenste/voorste boek van de stapel in de boekwinkel, ik wil een perfecte nieuwe ;) #boekbekentenis @blossombooks

— Judith (@biebmiepje) 6 april 2016

Zodra mensen erachter komen dat ik lees en ze vragen om een aanrader, vergeet ik direct alle boeken die bestaan. "Uuhh..." #boekbekentenis

— Dande Leander (@DandeLeander) 6 april 2016

Ik vind het belangrijk dat boeken mooi zijn; lelijke boeken zet ik niet in mijn boekenkast maar in een doos op zolder... #boekbekentenis

— Ilona Leest (@IlonaLeest) 6 april 2016

En nu ben ik benieuwd naar jullie boekbekentenissen. Laat het weten hieronder. Ik kijk uit naar jullie reacties.



Follow my blog with Bloglovin

Schrijf het met een tweet: Weerloos

Twitter is een wereld vol korte berichtjes waar hele verhalen achter zitten. Daar zit een schrijfoefening in, dacht ik zo. Dus af en toe pluk ik een tweet uit de feed en verzin ik er een eigen verhaal bij.


Het was niet makkelijk vanavond om een tweet te vinden waarbij ik een verhaal voelde. Teveel Mol-twitter ... Maar het is toch gelukt!

Het bad voelt als een baarmoeder. Ik wil bijna in foetushouding liggen en rustig in slaap vallen. <\einde boodschap>

— Kenny Vermeulen (@Nonunsenses) 1 februari 2016

Weerloos

Ik zat gewoon op een bank. In het stadspark. Er vielen gele en rode bladeren. In mijn haar en tussen mijn voeten. Ik merkte het niet. Ik las de laatste nieuwe van Karin Slaughter. Ik verdronk bijna in de bladzijden. Alle geluiden leken ver weg. Onder water. Ik merkte pas dat hij er was, toen ik hem voelde. Zijn dij tegen de mijne. Onnodig dichtbij op de enige bezette bank in het park. Ik voelde zijn warmte door mijn jeans.
"'Mooie meisjes' lees je", zei hij, "Net als jij."
Flauw, dacht ik. Maar mijn mond glimlachte. Hij vertelde over zichzelf. Dat hij Jonas heette. Dat hij studeerde in de stad. Filosofie. Hij maakte mijn buik week met semi-diepzinnige opmerkingen. We dronken koffie. Wisselden nummers uit.
We bleven elkaar zien. Hij mocht mij nu op elk moment uit mijn boekenwereld halen. Hij stoorde mij niet meer. Ik wilde hem.




Het werd kouder. Er hing sneeuw in de lucht. Na de zoveelste wandeling in het park, nam hij me mee naar zijn kot.
"Je bent helemaal koud", zei hij. "Kom mee."
Hij zette thee voor mij. Mét suiker. Oftochzoiets. Om op te warmen. Dat was wat hij zei.
"Zal ik het bad laten vollopen?" vroeg hij. En toen hij mijn blik zag: "Ja, ik heb een bad. Mijn enige luxe hier in dit kot."
Ik zakte weg in de zetel. Het klaterende water wiegde mij. In slaap. Of net niet. Ik merkte pas dat hij er weer was, toen ik hem voelde. Naakt. Ik was plots naakt. Ik wist niet hoe. Zijn warmte tegen mijn ijskoud. Plots té dichtbij. Ik probeerde hem aan te kijken. Wilde vragen. Iets. Maar het beeld zwom. Mijn mond werkte niet. Meer. Het bad voelde als een baarmoeder. Ik wilde bijna in foetushouding liggen en rustig in slaap vallen. Het voelde even alsof ik gewoon zou kunnen doorademen onder water. Heel even maar. 


Wil je meer? Lees dan de Twitter-verhalen Scherp of Dat beeld van haar.


Follow my blog with Bloglovin

Schrijf het met een tweet: Scherp

Twitter is een wereld vol korte berichtjes waar hele verhalen achter zitten. Daar zit een schrijfoefening in, dacht ik zo. Dus af en toe pluk ik een tweet uit de feed en verzin ik er een eigen verhaal bij.

Omdat ik graag schrijf voor kinderen, is mijn hoofdpersonage deze keer een kind. Een kind alleen in bed. In het donker.

Scherpe messen zijn scherp.

— Emmy van Ruijven (@Zonenmaan) 4 januari 2016

Scherp

Het begint als mama het licht uitdoet. Ik wacht. Tot het stil is. Maar het wordt nooit stil. Niet echt. In de kamers van ons huis rust de nacht nooit. De voetstappen van mama kraken op de trap. Ik ben alleen. Ver weg giert de hoest van papa door de gang. Het water van de wasmachine brult.
In het donker klinkt mijn adem luider en luider. Zo kan iedereen horen waar ik ben. En dat mag niet. Dat mag echt niet. Want dan komt de Penoori. De Penoori is een beetje kleiner dan ik. En dunner. Maar zo gemeen!
Als mijn ogen open blijven, houdt hij zich stil. Alleen zijn ogen blinken af en toe. Daar. In de hoek. Wanneer mijn ogen dichtvallen gromt de Penoori. Zacht en vals. Soms voel ik zijn adem in mijn gezicht. Het ruikt naar natte was. Afschuwelijk. Als ik mijn ogen snel opendoe, is hij alweer weg. Altijd te snel. Af en toe voel ik hem nog over mijn wang glijden. Zachtjes.
Eén keer fluisterde hij in mijn oor. Ook zachtjes. Hij fluisterde: "Janne, als jij niet beter luistert, kom ik aan je oren knabbelen." Soms luister ik niet. Ik kan er niet aan doen. Dan werken mijn oren niet mee. Ook al zegt mama of juf Nele tien keer hetzelfde. Ik doe het niet met opzet.
Daarom neem ik een mes mee naar bed. Een scherp mes van mama. Ze weet het niet. Het mag niet. Maar het moet. Want de Penoori is er altijd. Hij wacht op zijn kans. Elke nacht. Ik hou mij zo stil als ik kan. Mijn ogen mogen niet dicht vallen. Niet dicht vallen. Niet dicht ...
Hoor ik iets? Of toch niet? Jawel, hij is daar. Ik ga snel rechtop zitten. Ik hou het mes recht voor mij. In mijn twee handen. Ik knijp mijn vingers en mijn ogen hard dicht. Voetstappen. Hij komt.
"Ga weg!" gil ik. Het licht gaat aan. Ik zie het door mijn ogen.
"Janne! Wat doe jij met dat mes?" roept mama. En ze heeft het al vast. "Dat is scherp," zegt ze.
Scherpe messen zijn scherp, denk ik stilletjes. Scherper dan de tanden van de Penoori. De tanden die 's nachts aan mijn oren knabbelen. Als ik het mes niet heb. "Maar mama, zonder mes komt de Penoori mij pakken," snik ik.
"Liefje, de Penoori bestaat toch niet?" zegt mama.
"Jawel," piep ik, "daar. In de hoek."
"Liefje, dat is je badjas. Doe nu snel je ogen dicht. Het is al laat. Slaap maar lekker."
Ze gaat weg. Het mes gaat mee. Ik ben alleen. Alleen met de Penoori. Zonder mes. Ik hou mijn adem in en mijn ogen open. In mijn hoofd tel ik. Eén, twee, drie, vier ...


Meer lezen? Klik snel door naar het vorige twitterverhaal.


Follow my blog with Bloglovin

Schrijf het met een tweet: Dat beeld van haar

Twitter is een wereld vol korte berichtjes waar hele verhalen achter zitten. Daar zit een schrijfoefening in, dacht ik zo. Dus af en toe pluk ik een tweet uit de feed en verzin ik er een eigen verhaal bij.

Ik was niet zo gelukkig met mijn vorige Twitter-verhaal. Ik schreef teveel met mijn hoofd. Daarom een heel ander verhaal in deze aflevering:

Soms ziet een mens er beter uit dan hij zich voelt #gedachte

— lisbeth imbo (@lisimbo) 27 september 2015

Dat beeld van haar

Ze stond helemaal alleen in de tuin van de galerij. Blonde haren, perfect figuur en ook nog eens de juiste kleren. Ze hield haar glas zo vast dat het zonlicht erin speelde. En ze keek dromerig in de verte. Zucht. Ze was het soort vrouw dat ik nooit zou zijn. Zelfs niet op de opening van mijn eigen tentoonstelling. Ik was al blij dat mijn haar was gewassen. Het was een wonder dat ik wat kleren bijeen had weten rapen die min of meer bij elkaar pasten. De kans dat ik een glas wijn omgooide, was duizend keer waarschijnlijker dan dat ik het elegant zou vasthouden.
Ze fascineerde me. Zoals mensen mij zo vaak fascineren. 'Het uur van de waarheid', mijn tentoonstelling, was een verzameling beelden van mensen op hun lelijkste momenten. Ziek, gebroken door verdriet, eenzaam ... Terwijl ik met vriendinnen stond te lachen en te praten, volgde ik haar met mijn ogen. Hier en daar bleef ze staan. In gedachten verzonken. Haar fonkelende wijnglas liet ze bij elke gelegenheid bijvullen. De hapjes liet ze staan.
Mijn vriendinnen praatten over mannen, kinderen en andere toestanden. "Hij is gewoon te lui om Ian fruit te geven", zuchtte Noor, "Dus geeft hij hem maar appelsap. Alsof dat hetzelfde is." De gesprekken werden ruis in mijn oren. Ik keek alleen nog naar haar. Ze bleef steeds langer bij elk beeld staan. Ze leek te vergeten waar ze was. Opgesloten in dat mooie hoofd van haar. Ik kreeg het gevoel dat ik op haar af moest stappen. Mijzelf voorstellen. Wat over mijn beelden praten. Haar uit de wereld in haar hoofd halen.
Maar ik werd opgeslokt door geïnteresseerde kopers. Voorkwam dat mijn zesjarige paardje reed op de rug van de vrouw uit steen die op handen en knieën haar weeën wegpufte. Glimlachte naar een persfotograaf en hoopte dat het plaatje klopte. Dat ik eruit zag als de succesvolle kunstenares op de opening van haar eigen tentoonstelling.
Mijn glimlach bevroor toen ik haar zag staan op het randje van de steiger bij de vijver. Het wijnglas nog altijd in haar hand. Ik wilde gillen, naar haar toe lopen, maar ook mijn lichaam leek bevroren. Ik zag hoe ze rustig de vijver in stapte. Hoe het even leek alsof ze nog proostte met haar glas. Er volgde geen wanhopige worsteling met het water. Ook wegzakken deed ze elegant. "Soms ziet een mens er beter uit dan hij zich voelt", flitste door mijn hoofd.
Pas dan kon ik weer in beweging komen. Rauw roepen. Ook andere mensen begonnen te gillen. Te lopen. Schoenen werden uitgetrokken. Kinderen naar binnen geduwd. Een duik.
Wat later lag ze in het gras. Iemand duwde op haar borstkas. Blies onbeholpen in haar mond. Er ging een eeuwigheid voorbij. Ze werd blauw. Als haar jurk. Dan sirenes, ambulanciers, nog meer roepen en reanimeren. Ze kwam bij.
Toen de ambulanciers haar wegdroegen keek ze me nog één keer aan. Lijkbleek. Had toch iets gezegd, leken haar ogen te zeggen. Je wist het.



Follow my blog with Bloglovin

Schrijf het met een tweet: Ijsblokjes

 
Twitter is een wereld vol korte berichtjes waar hele verhalen achter zitten. Daar zit een schrijfoefening in, dacht ik zo. Dus af en toe pluk ik een tweet uit de feed en verzin ik er een eigen verhaal bij. In deze aflevering:

Ijsblokjes in een uur fabriceren lukt niet zeker?

— Juffra KoRnBlossom (@miss_punt) 10 augustus 2015

Goed, ik had zitten opscheppen dat ik de coolste ijsblokjes maak. Dat kan ook niet anders, voegde ik er nog aan toe, want ik denk 'out of the cube'. Flauw, ik weet het, maar ik wilde indruk maken. Of toch zoiets. En misschien had ik al iets teveel cocktails op, mét ijsblokjes. Het is ook niet gelogen. Ik kook mijn water altijd. Twee keer. Zo krijg je het helderste ijs. Naargelang mijn humeur voeg ik streepjes toe, met enkele laagjes siroop. Of een bloemetje, een schijfje komkommer, een framboos ...
Soit, dit is geen recept. Ik geloof trouwens dat hij eerder gesmolten is voor mijn decolleté dan voor mijn ijsblokjes. Maar twee minuten geleden kreeg ik dus een sms. 'Ik ben in de buurt vandaag. Spring ik over een uurtje even binnen om je beroemde ijsblokjes te bewonderen? Toon'
Paniek! Ijsblokjes in een uur fabriceren lukt niet zeker? En als ik nu nog ijsblokjes begin te maken, moet ik de voordeur straks opendoen in pyjama. Mét fluthaar. Er zit dus niks anders op. 'Sorry Toon, mijn ijsblokjes en ik zijn er niet vandaag. Ander keertje?' Nu snel een grote pot water op het vuur. En mijn pyjama hou ik vandaag gewoon aan.


Frozen Ice Cubes IMG_1021 via photopin (license)

Follow my blog with Bloglovin