Zoals ik soms een gedicht schrijf

Ik waag mij niet zo vaak aan poëzie, maar cursus volgen betekent ook andere dingen proberen. Ik deed een poging om mijn jongste meisje in woorden te vangen.

Follow my blog with Bloglovin

Een zee van woorden

Drie meisjes aan zee. Groot meisje, klein meisje en ik. Meneer Katrien werkt nog. Wij eten ijsjes, bouwen zandkastelen en zoeken schelpen. We dansen door de dag.
Als mijn meisjes uitgeput in slaap vallen, probeer ik te schrijven. Schrijven aan zee is als zoeken naar schelpen. Als schatten jagen op het strand. De golven fluisteren ideeën in je oor. De wind waait je gedachten naar plekjes waar ze nog nooit zijn geweest.
Geen wonder dat er zoveel mooie teksten zijn over de zee. Zoals dit pareltje. 

Een zee van woorden

Of mijn teksten zeewaardig worden? Nog geen idee. Ik zie wel waar ik strand. (Sorry voor de woordspelingen, maar ik kon het niet laten.)



Follow my blog with Bloglovin

Kunst kijken en poëzie proeven: kinderen verplicht

Watou. Al jaren denk ik: daar moet ik naartoe. Maar al jaren is de weg te lang en de zomer te kort. Dit jaar niet. Het is dan ook nu of nooit. Misschien. Omdat de organisatie van het Kunstenfestival zijn subsidies kwijt is, wordt dit wellicht de laatste kunstige zomer in Watou.
Het is de lange rit meer dan waard. Het thema van deze editie 'Over de kracht van mededogen' is voelbaar op alle locaties van het kunstparcours. Ook voor de meisjes. Zij wandelen door Watou met Miep. Een heel speciaal meisje van de hand van illustrator Kristof Devos.

Miep kijkt vaak met een andere blik naar de dingen. Ze zal ook jou helpen om een beetje anders te kijken. Naar jezelf en naar haar, maar ook naar de kunstwerken die je zal zien.

Gewapend met een plannetje en het boekje van Miep doorzoeken groot en klein meisje alle hoeken en kantjes van Watou. Soms worden ze stil, soms moeten ze lachen en soms heel diep nadenken. Af en toe zijn ze een beetje bang.
Vooral groot meisje laat de sfeer van Watou diep doordringen. Ze begrijpt wat ze begrijpt. De rest voelt ze. En ze schrijft een mooie brief naar de maan. In opdracht van Miep natuurlijk.

Voor klein meisje kan het niet snel genoeg gaan en wandelen is saai. Dat spreekt vanzelf. Maar in de Tuin der zinnen geniet ze zichtbaar. Van de luisterhoorn met poëzie op kindermaat en van de magische gedichten die je alleen tevoorschijn kan toveren met een gieter.

Ik kijk naar Watou door de ogen van mijn meisjes en geniet. Van de kunst, de rust en de zon. Ik drink de woorden van onder andere Joke van Leeuwen, Stefan Hertmans, Peter Verhelst, Wislawa Szymborska en Gerrit Kouwenaar. Verzamel indrukken die nog lang zullen nazinderen.

Miep leidt ons uiteindelijk naar de Schat van vlieg én naar een ijsje. Dat hebben we wel verdiend.
Je kan nog op wandel in Watou tot en met 4 september. Zeker doen! En neem kinderen mee. Hun open blik maakt het Kunstenfestival nog mooier.

Follow my blog with Bloglovin

Stiftgedicht: alle begin is moeilijk

 
Onder het motto 'schrijven is schrappen', waagde ik mij aan mijn allereerste stiftgedicht. Een gedicht dat ontstaat door woorden weg te stiften uit een willekeurig stukje tekst. Dat kan een oud boek zijn, de krant van gisteren of in mijn geval, de Humo.
Alle begin is moeilijk blijkbaar. Bij een eerste poging schrapte ik enthousiast een woordje weg dat mooi moest blijven staan. Dag gedicht. Hallo nieuwe bladzijde. Nog een keer verbanden zoeken tussen op het eerste zicht arbitraire woorden.
Kleuren is echt mijn sterkste kant niet, want hier en daar raakte ik weer een letter kwijt. Met een beetje goeie wil is het gedicht toch nog (min of meer) leesbaar. Hoop ik.

Uit de column van Arnon Grunberg in de Humo van 4 tot 10 maart 2016

Ik blijf oefenen. Ondertussen kan je je laten inspireren door Dimitri Antonissen. Iemand die duidelijk vlotter tussen de lijntjes kleurt (én tussen de regels leest).
Ga je zelf aan de slag met tekst en stift? Veel plezier! Het resultaat delen mag.


Follow my blog with Bloglovin

Eindejaarshaiku

Follow my blog with Bloglovin

Zeven keer zomer

De 'hele lange' vakantie is voorbij. Vandaag gaan ze terug naar school. In navolging van 'Alle dagen vakantie' van Geert De Kockere, waag ik mij aan zeven keer zomer. Een greep uit onze vakantiefoto's met een haiku erbij. Wat is jouw favoriet?

Met blote benen

in veel te fris zwemwater.

Warm in sjaal en trui.

Ze proeft een stukje

Parijs, met de gretigheid

van kleine meisjes.

Sterke gezichten

zoeken een thuis tussen de

bomen van de stad.

 Parijs druipt langs de

ramen. Elk gebouw kruipt grijs

achter een ander.

Ze steekt haar tong uit

naar de koude druppeltjes.

Nat zijn doet geen zeer.

Als hij zou vallen

voor kleine meisjes lachte 

hij groen. Zij van pret.

Ze bijt nog gretig

in de zomer. Straks gaat ze

naar de eerste klas.

Follow my blog with Bloglovin