Schrijven is lezen: ook als het moet voor school? #50books vraag 45

Toevallig struikelde ik deze week over de blog van Hendrik-Jan. Hij stelt elke week een vraag over boeken. De vraag van deze week: Ben jij anders gaan lezen door school?
Het korte antwoord: euh, nee. Misschien alleen nog meer?
Iets uitgebreider nu misschien? Ik ben een geboren veellezer. Van zodra ik kon lezen, in het eerste leerjaar dus, zat ik al met leesboekjes op schoot tijdens de rekenles. Met dat rekenen is het trouwens nooit meer goed gekomen. Lezen en schrijven daarentegen loopt soms een beetje uit de hand.
Tijdens mijn lagere schooljaren verslond ik elke kinderboek uit de plaatselijke bibliotheek. Ik was dan ook dolgelukkige toen ik van bibliothecaris Mia ook 'moeilijkere' boeken mocht kiezen. Als puber las ik vaak 's nachts. Tot een uur of drie als het nodig was om een spannende ontknoping te halen. De leeslijst van school was voor mij geen straf, eerder een manier om nieuwe boeken en nieuwe auteurs te leren kennen. Een boekbespreking? Geen probleem. In de klas praten over boeken? Feest! Hoe meer boeken hoe liever.
Een opleiding waarin ik mij op literatuur kon storten lag dan ook voor de hand. Hallo Germaanse letterkunde! Hallo leeslijsten! En daarna ben ik stug blijven doorlezen. Tot er kindjes kwamen. Toen was er plots geen tijd en geen plaats in mijn hoofd om nog veel te lezen.
Ondertussen lees ik weer wat meer. Onder andere door mijn e-reader die ik overal mee naartoe sleep en mijn altijd groeiende leeslijst op Goodreads. Het voelt ook nog altijd als de beste manier om beter te leren schrijven.

Dus ja, ik beken, ik ben een beetje een 'boekennerd'. En jij?


Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: We moeten het even over Kevin hebben

"We moeten het even over Kevin hebben" van Lionel Shriver stond al lang op mijn leeslijstje. Ik was een beetje bang om eraan te beginnen, denk ik. Ik weet nu waarom. Het is een pijnlijk verhaal over moederschap. Een verhaal dat vragen oproept die me nu nog bezighouden. Over hoeveel (of hoe weinig) invloed je als moeder hebt op de toekomst van je kind.
Eva Katchadourian laat zich door haar man overhalen tot het moederschap want voor haar hoefde het allemaal niet zo. Wanneer haar zoon geboren wordt, voelt ze niets. In de jaren die daarop volgen, wordt dat niet beter. Ze heeft voortdurend het gevoel dat hij een slim jongetje is dat alles op alles zet om haar en haar man tegen elkaar op te zetten. En hij is té vaak in de buurt wanneer er vervelende dingen gebeuren. Maar ook sluw genoeg om nooit echt betrapt te worden. Tot hij een moordpartij aanricht op zijn middelbare school ...
Het is Eva die het verhaal vertelt in lange brieven naar haar man. Ze gaat op zoek naar hét antwoord op de vraag of Kevin als een moordenaar is geboren of dat zij ook enige schuld treft. Een moeilijk vraagstuk. De brieven zijn dan ook lang en gedetailleerd. Shriver lijkt zich af en toe te verliezen in details en probeert té veel uit te leggen. Dit klopt enigszins wel met het verhaal natuurlijk. Eva probeert duidelijkheid te scheppen door haar leven met Kevin nog eens goed onder de loep te nemen. Alleen hou ik meestal van wat meer subtiliteit.
Als mama vond ik het erg moeilijk om me een moeder voor te stellen die absoluut niks voor haar kind voelt. Ik neem het Eva bijna kwalijk dat ze niet van Kevin kon houden. Langs de andere kant lijkt zij de enige te zijn die haar zoon door en door kent. Hoewel ik me niet altijd goed kon inleven in Eva, was het verhaal wel geloofwaardig. Met dank aan de herkenbaarheid van alledaagse gezinssituaties in combinatie met feiten over bekende high school shootings.
Het boek telt ongeveer 500 blz. En hoewel je de hele tijd weet wat er zit aan te komen, blijft het spannend. Op het einde blijf je met heel wat vragen zitten. Want de vraag waar Eva zo graag een antwoord op wil, blijft uiteraard onbeantwoord.


Follow my blog with Bloglovin

Gelezen op reis

In augustus maakte ik een boekenlijst voor tijdens de vakantie. Er stonden acht boeken op. Ik dacht nooit dat ik op drie weken tijd acht boeken zou kunnen lezen, maar ik heb wel graag een beetje keuze.

Heb ik uiteindelijk veel gelezen op vakantie? Best wel, vind ik. Ik las Onder ons, Vertel me drie dingen en Dit is alles. Twee keer lichte literatuur en één dikke klepper.

Onder ons las ik aan zee. Een verhaal over twee koppels en hun tienerkinderen. Gelukkig was het verhaal nogal simpel. Want alleen op het strand met twee kindjes ... dat betekende veel onderbrekingen. Heel veel onderbrekingen. En eerlijk is eerlijk, soms werd ik daar een beetje kregelig van. Sorry meisjes! Onder ons was een licht tussendoortje. Ideaal voor op het strand of naast het zwembad. Maar niet meer dan dat.

Vertel me drie dingen las ik vlak voor de septemberdrukte opnieuw begon. Het is een Young Adult over verlies en liefde. Het boek begon goed, maar werd daarna al snel voorspelbaar. Met iets té veel clichés over gemene blonde meisjes.

Ook al waren Onder ons en Vertel me drie dingen iets té licht naar mijn smaak, ze vormden het ideale tegenwicht voor de klepper This is all van Aidan Chambers. Daarin heb ik me helemaal kunnen verliezen tijdens onze boomhutvakantie in Frankrijk (vooral naast het zwembad). Het bestaat uit 6 'boeken' waarin hoofdpersonage Cordelia haar verhaal vertelt aan haar ongeboren dochter. Het tweede boek las wat ingewikkeld. In dat boek worden twee parallelle verhaallijnen blad na blad afgewisseld. Ik las het boek op de e-reader waardoor het helemaal een zootje werd, maar ik hield ondertussen al zoveel van Cordelia, dat ik moest doorlezen.

Mijn boeken over Frankrijk? Tja, die zal ik nu moeten lezen. Zo blijf ik misschien toch nog even in vakantiestemming.



Follow my blog with Bloglovin

Goodreads Reading Challenge: update

Begin dit jaar vond ik het een goed idee om mee te doen met de Goodreads Reading Challenge. Goodreads is de plek waar ik mijn boekenlijstjes bewaar: de boeken die ik al gelezen heb en vooral ook de boeken die ik nog wil lezen. Iedere keer wanneer ik een titel tegenkom die me aanspreekt, gaat hij op de lijst. Een lijst die uiteraard alleen maar langer wordt.
Ik wilde een aantal titels van de to-read-lijst kunnen verplaatsen naar read. De Challenge leek me daarom een goede uitdaging. Het is eigenlijk heel simpel: je bepaalt zelf hoeveel boeken je tegen het einde van het jaar uitleest. Dertig leek me haalbaar.
Het is nu augustus en ik heb twaalf boeken uitgelezen. Twaalf. Dat betekent dat ik ondertussen al zes boeken achter zit. Ik weet dus wat mij te doen staat de komende maanden.
Dit zijn de elf boeken die ik al heb gelezen:

• Het geheim tussen de boeken
• Min of meer per ongeluk
• Stoner
• De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird
• Over lijstjes, pannenkoeken en een geheim plan
• Maar buiten is het feest
• Een bijzonder jaar
• Black
• Het smelt
• Een vrouw op de vlucht voor een bericht
• Hard hart
• Jij zegt het

Het zijn vooral de kleppers van Lize Spit (Het smelt) en David Grossman (Een vrouw op de vlucht voor een bericht) die de boel een beetje opgehouden hebben. Ze telden respectievelijk 480 en 686 bladzijden. Het zijn ook boeken die ik niet zomaar even kon verslinden. Ik moest ze af en toe even opzij leggen.
Ondertussen heb ik net 'Jij zegt het' van Connie Palmen uit. De winnaar van de Libris Literatuurprijs. Daarover schrijf ik later nog een blogpost in de reeks 'Schrijven is lezen'.
Of ik mijn vooropgestelde dertig boeken gelezen krijg dit jaar? Geen idee. Ik blijf gewoon doorlezen. No stress. Hoeveel lezen jullie per jaar, maand of week?



Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: Een vrouw op de vlucht voor een bericht.

Een vrouw op de vlucht voor een bericht is een klepper van formaat van David Grossman. Alleen had ik dat niet helemaal door toen ik er op de e-reader aan begon. Tot ik na enkele uren lezen nog altijd maar 10 % van het boek gelezen had. Goodreads vertelde mij dat het boek bijna 700 pagina's telt. Pas toen begreep ik  waar ik aan begonnen was: een lange tocht door het Israëlische landschap.
Een tocht die mij eigenlijk een beetje sprakeloos achterliet. Ik kan niet zeggen of ik nu enthousiast ben over dit boek. Of net niet. Ik doe toch een poging om er iets zinnigs over te vertellen.   
Een vrouw op de vlucht voor een bericht is het verhaal van Ora. Ze vertelt over haar leven met twee zonen van verschillende vaders. Over grote liefdes, ruimdenkende vriendschappen en over oorlog. En dat honderden bladzijden lang.   
Ik ken het conflict in Israël niet goed genoeg om te beoordelen of Grossman er recht aan doet. Wat wel heel duidelijk werd, is hoe anders het leven eruit ziet in een land dat constant in een soort oorlogssituatie zit. Want wat zeg je tegen een zesjarige die vraagt: 'Mama, wie zijn er tegen ons?' Wat doe je als dat zowat alle buurlanden blijken te zijn? Hoe moeilijk is het om een twaalfjarige te leren welke plekken hij best vermijdt op weg naar school? Hoe verpletterd ben je als moeder als je zoon, wiens dienstplicht er net op zit, toch besluit mee te doen aan één laatste actie?
Ora besluit te vertrekken op een dagenlange voettocht. Ze redeneert dat het bericht van zijn dood niet kan komen als zij niet thuis is om het te ontvangen. Als moeder snap ik dat. Ik begrijp dat je bereid bent om te onderhandelen met het lot. Dat je je op wanhopige momenten vastklampt aan onzinnige redeneringen.
Op haar tocht neemt ze Avram mee, de biologische vader van Ofer die zijn zoon nog nooit heeft gezien. Door over Ofer te vertellen, probeert ze hem in leven te houden. Hoe moeilijk dat voor Avram ook is. Want door te praten over zijn zoon in oorlogsgebied, worden er bij hem oude oorlogswonden opengereten.
Ora vertelt niet in chronologische volgorde. Toch slaagt Grossman erin je volledig mee te nemen in het verhaal door altijd net genoeg prijs te geven. Als lezer tastte ik vaak in het duister, maar ik was nooit de draad kwijt. Ik wilde het hele verhaal ontrafelen. Het is een hele kunst als je dat als schrijver kan.
Het einde kwam voor mij heel abrupt. Ik was nog niet klaar om afscheid te nemen van het boek. Mijn tocht leek nog niet 'af'.
En dan las ik op de allerlaatste bladzijden dat Grossmans eigen zoon Uri sneuvelde in de tweede Libanonoorlog. Tijdens het schrijven van dit boek. Ik kan amper vatten hoe je als vader een boek als dit dan nog afmaakt. Sterk.  



Follow my blog with Bloglovin

Kleine lezertjes kweken: zes tips

Na tien dagen chirokamp liggen mijn meisjes terug in hun eigen bed. Een verhaaltje? Yep, dat hebben we samen gelezen. Hij een kind. Ik een kind. Dat is een vanzelfsprekend onderdeel van het slaapritueel. Omdat het een gewoonte is. Maar ook omdat ik lezen zo belangrijk vind.
In hun eentje lezen ze hier veel minder vaak. Want er is ook buiten ravotten, met de Playmobil spelen, samen in hun eigen fantasiewereld duiken en natuurlijk ook een tablet en een televisie.
Zelf was ik een kind dat heel vaak in een boek dook. Ik was dan echt ergens anders en beleefde de spannendste nieuwe dingen. Ik las alles. Geweldige boeken en minder geweldige boeken. Ik moest en zou lezen. Dat zie ik ze hier (nog) niet doen.
Toch wil ik graag dat ze ontdekken hoe zalig lezen kan zijn. Ik probeer ze op verschillende manieren te stimuleren. Zonder 'moeten'. Want lezen moet leuk blijven natuurlijk.

Zo probeer ik kleine lezertjes te kweken:

• Voorlezen. Voorlezen. En nog eens voorlezen. Dat doen we al negen jaar lang. Ondertussen lezen zij ook ons voor. Ze blijven genieten van dat intieme bedtijdmomentje.
• Laat ze lezen wat ze willen. Zonder oordeel. Ook al lezen ze voor de  honderste keer hetzelfde paardenboek dat ze al van voor tot achter kunnen opzeggen.
• Zorg voor een hele voorraad. Ik koop (te) vaak boeken voor de meisjes. Er liggen stapels boeken uit mijn kindertijd. En we brengen ook af en toe een bezoekje aan de bib. (Nét niet vaak genoeg als ik zie hoeveel boetes ik moet betalen. Ach ja.) Keuze genoeg dus. 
• Lees zelf. Dat is een makkie! Ik ga ervan uit dat als de meisjes mij vaak zien lezen, ze ook makkelijker zelf naar een boek zullen pakken. Misschien moet ik dan nog net iets vaker lezen tijdens de uurtjes voor ze in bed liggen ...
• Maak een gezellig leesplekje in huis. Voor mij is mijn bed het gezelligste leesplekje dat er is. Ik heb de indruk dat de meisjes hun kamer iets te eenzaam vinden. Misschien moet ik maar eens werk maken van een fijn hoekje om te lezen in de woonkamer. 
• Een idee dat ik deze week ontdekte via Twitter: leesbingo! Het is een spelletje dat kinderen aanmoedigt om af en toe een kwartiertje te lezen. En welk kind houdt niet van een spelletje.

Zoon (9): 'Heb je al een zomerleeskaart voor me?' Leuk om er weer een op maat te maken. Lees 15 minuten... #lezen pic.twitter.com/8vD4TkBCFm

— Marlies Verhelst (@marliesverhelst) 7 juli 2016

Ik maakte zelf ook een persoonlijke bingokaart voor mijn meisjes en test ze deze vakantie uit. Stelen mag!

Veel leesplezier deze zomer.



Follow my blog with Bloglovin   

Quote: gelezen bij 'For reading Addicts'