Schrijven is lezen: ook als het moet voor school? #50books vraag 45

Toevallig struikelde ik deze week over de blog van Hendrik-Jan. Hij stelt elke week een vraag over boeken. De vraag van deze week: Ben jij anders gaan lezen door school?
Het korte antwoord: euh, nee. Misschien alleen nog meer?
Iets uitgebreider nu misschien? Ik ben een geboren veellezer. Van zodra ik kon lezen, in het eerste leerjaar dus, zat ik al met leesboekjes op schoot tijdens de rekenles. Met dat rekenen is het trouwens nooit meer goed gekomen. Lezen en schrijven daarentegen loopt soms een beetje uit de hand.
Tijdens mijn lagere schooljaren verslond ik elke kinderboek uit de plaatselijke bibliotheek. Ik was dan ook dolgelukkige toen ik van bibliothecaris Mia ook 'moeilijkere' boeken mocht kiezen. Als puber las ik vaak 's nachts. Tot een uur of drie als het nodig was om een spannende ontknoping te halen. De leeslijst van school was voor mij geen straf, eerder een manier om nieuwe boeken en nieuwe auteurs te leren kennen. Een boekbespreking? Geen probleem. In de klas praten over boeken? Feest! Hoe meer boeken hoe liever.
Een opleiding waarin ik mij op literatuur kon storten lag dan ook voor de hand. Hallo Germaanse letterkunde! Hallo leeslijsten! En daarna ben ik stug blijven doorlezen. Tot er kindjes kwamen. Toen was er plots geen tijd en geen plaats in mijn hoofd om nog veel te lezen.
Ondertussen lees ik weer wat meer. Onder andere door mijn e-reader die ik overal mee naartoe sleep en mijn altijd groeiende leeslijst op Goodreads. Het voelt ook nog altijd als de beste manier om beter te leren schrijven.

Dus ja, ik beken, ik ben een beetje een 'boekennerd'. En jij?


Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: op zoek naar een leesdoel

Wat wil ik de komende maanden lezen? Dat is de vraag die mij de voorbije dagen bezig heeft gehouden. Voor mijn schrijfcursus moet ik een leesdoel bepalen. Nadenken over boeken die ik wil gaan lezen. Niet alleen omdat ze boeiend lijken, maar vooral ook om er iets uit te leren. Want ja, lezen is schrijven. Dat verkondig ik hier al heel lang. Het verbaast me dus niks dat lezen bij een schrijfcursus hoort.
Gewoon een lijstje maken, dat is niks voor mij. Te simpel. Ik maak er liever een spelletje van. In de vakantie maakte ik voor de meisjes een leesbingo. Voor mezelf heb ik een spelletje Drie op een rij verzonnen. De categorieën heb ik al (die Barbara, dat is trouwens mijn docente). Nu nog inspiratie om elke categorie in te vullen met fijne boeken. Wie helpt?

Hoeveel rijen van drie lees ik bij elkaar?

Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: boeken voor op vakantie

We gaan er even tussenuit. Even met vier naar een plek zonder televisie, iPad en Wifi. Maar mét bomen en beesten. En kleurtjes en spelletjes en boeken.

Op vakantie zeul ik altijd véél boeken mee. Hoewel zeulen. Sinds ik beste vriendjes geworden ben met mijn e-reader, hoeft dat niet meer. Zo maak ik het mezelf wat, euh, moeilijker, want ik heb altijd meer boeken bij dan ik gelezen krijg. Veel meer.


Ik neem onder andere een aantal boeken mee die zich afspelen in het land waar we naartoe gaan. Frankrijk it is!
Zomerhuis met zwembad - Herman Koch
Over een dokter die zijn boekje te buiten gaat nadat hij werd uitgenodigd in het zomerhuis van een beroemde acteur.
Feest van het begin - Joke van Leeuwen
Over Catho die te vondeling werd gelegd in het Frankrijk van de achttiende eeuw.
De dorpskapper van Amour - Julia Stuart
Over een kapper die het over een andere boeg gooit omdat te veel van zijn klanten kaal worden. 

Het meisje op de weg - Michael Berg
Over een psychologe die haar nieuwe vriend minder goed blijkt te kennen dan ze dacht.



Er zit ook een dikke klepper in mijn e-reader gepropt. Ideaal voor tijdens de vakantie. Het is zo eentje waar ik op een ander moment misschien niet aan toe kom.
Dit is alles - Aidan Chambers (love him!) - 784 blz. 
Over Cordelia, 16 jaar en klaar om vrouw te worden.



Ik ging ook voor een beetje lichte literatuur, want het is tenslotte toch vakantie.
Onder ons - Emma Straub
Over vriendschap en verraad, over buren en de bemoeizucht van twee echtparen en hun tienerkinderen.
Verslingerd - Lisette Jonkman
Over een blogger, ha!
Me before you - Jojo Moyes
Over een succesvol zakenman die wordt aangereden en vrijwel volledig verlamd raakt. Maar dat wist je wellicht?  


Wat het geworden is? En hoeveel ik ook echt gelezen heb? Dat verklap ik na mijn vakantie.



Follow my blog with Bloglovin

Goodreads Reading Challenge: update

Begin dit jaar vond ik het een goed idee om mee te doen met de Goodreads Reading Challenge. Goodreads is de plek waar ik mijn boekenlijstjes bewaar: de boeken die ik al gelezen heb en vooral ook de boeken die ik nog wil lezen. Iedere keer wanneer ik een titel tegenkom die me aanspreekt, gaat hij op de lijst. Een lijst die uiteraard alleen maar langer wordt.
Ik wilde een aantal titels van de to-read-lijst kunnen verplaatsen naar read. De Challenge leek me daarom een goede uitdaging. Het is eigenlijk heel simpel: je bepaalt zelf hoeveel boeken je tegen het einde van het jaar uitleest. Dertig leek me haalbaar.
Het is nu augustus en ik heb twaalf boeken uitgelezen. Twaalf. Dat betekent dat ik ondertussen al zes boeken achter zit. Ik weet dus wat mij te doen staat de komende maanden.
Dit zijn de elf boeken die ik al heb gelezen:

• Het geheim tussen de boeken
• Min of meer per ongeluk
• Stoner
• De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird
• Over lijstjes, pannenkoeken en een geheim plan
• Maar buiten is het feest
• Een bijzonder jaar
• Black
• Het smelt
• Een vrouw op de vlucht voor een bericht
• Hard hart
• Jij zegt het

Het zijn vooral de kleppers van Lize Spit (Het smelt) en David Grossman (Een vrouw op de vlucht voor een bericht) die de boel een beetje opgehouden hebben. Ze telden respectievelijk 480 en 686 bladzijden. Het zijn ook boeken die ik niet zomaar even kon verslinden. Ik moest ze af en toe even opzij leggen.
Ondertussen heb ik net 'Jij zegt het' van Connie Palmen uit. De winnaar van de Libris Literatuurprijs. Daarover schrijf ik later nog een blogpost in de reeks 'Schrijven is lezen'.
Of ik mijn vooropgestelde dertig boeken gelezen krijg dit jaar? Geen idee. Ik blijf gewoon doorlezen. No stress. Hoeveel lezen jullie per jaar, maand of week?



Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: drie mooie boeken over vaders en dochters

Morgen is het vaderdag. Toevallig heb ik hier in huis een toegewijd exemplaar rondlopen. Eentje die lichtjes verafgood wordt door zijn dochters. Tja, dat heb je met meisjes.
Waarom? Omdat hij de wildste spelletjes verzint (en doorgaat tot ze huilen, maar dat schijnen ze niet erg te vinden). Omdat hij voorleest met de gekste stemmetjes. Omdat ze achterop zijn brommer mogen. En omdat hij - als het moet - ook vlechtjes maakt of nagels lakt. 
Ter ere van vaderdag zet ik drie boeken met geweldige meisjesvaders op een rijtje (uiteraard kunnen ze niet typen aan meneer Katrien):

Mahalia - Joanne Horniman

He remembered how they had believed that loving Mahalia would be enough.

Deze Young Adult van een Australische schrijfster vertelt het verhaal van een tienervader die in zijn eentje voor zijn dochter zorgt. De kwetsbare Matt groeit uit tot een sterke, zorgzame vader. Tijdens het jaar dat hij alleen voor zijn dochter zorgt, denkt hij dat de terugkomst van haar moeder het enige is dat hij wil. Wanneer ze na een jaar voor zijn deur staat, blijkt dat niet (meer) helemaal juist. Ik werd vooral verliefd op de manier waarop Matt zich helemaal door zijn babydochter laat inpakken. 

All the light we cannot see - Anthony Doerr

When I lost my sight, Werner, people said I was brave. When my father left, people said I was brave. But it is not bravery; I have no choice. I wake up and live my life. Don't you do the same? 

Marie-Laure groeit op in Parijs. Wanneer ze blind wordt, doet haar vader er alles aan om haar een zo normaal mogelijk leven te geven. Hij zorgt ervoor dat ze de weg vindt door een gedetailleerde maquette te maken van hun buurt. Zo kan ze, ironisch genoeg, ook overleven als haar vader tijdens de oorlog verdwijnt. Een vader die zijn dochter het allerbeste leven wil geven, daar kan je alleen maar van houden. 

One last thing before I go - Jonathan Tropper

If there is a perk to having a fucked up father, it's that he's in no position to judge.

Wanneer de piepjonge Casey aan haar vader vertelt dat ze zwanger is, is dat niet omdat ze zo'n goeie band hebben. Eerder omdat het haar niet zoveel kan schelen als ze hém teleurstelt. Op het moment dat hij op zijn beurt ontdekt dat hij een levensreddende hartoperatie nodig heeft, weigert hij die. Hij wil alle tijd die hem nog rest tot het uiterste gaan om de band met zijn dochter te herstellen. Eigenlijk is deze vader een klootzakje, maar hij pakt het zo aan de je hem wel sympathiek MOET vinden.


Heb jij nog mooie 'vader-dochterverhalentips'? Ik ben benieuwd!



Follow my blog with Bloglovin 

Vijf boekbekentenissen

Mijn jongste leert lezen. Ze leest alles wat ze ziet. Van reclameborden tot koekjesverpakkingen. En boeken natuurlijk. Heel veel boeken. Ze is zo blij dat ze nu net als haar grote zus alles zelf kan lezen. Vanavond zei ze dat ze boeken in al haar kasten wil. Zo herkenbaar!

Blossom Books vroeg op Twitter naar je diepste boekgeheimen met #boekbekentenis. Om de één of andere reden hebben veel van mijn boekbekentenissen iets te maken met hoeveelheid. Ik wil meer, meer, meer.

We zagen laatst 'bookconfessions' via @epicreads. Dat kunnen wij Dutchies ook! Vertel je #boekbekentenis - biecht je diepste boekgeheim op!

— Blossom Books (@blossombooks) 6 april 2016

Ok, ik ga de uitdaging aan. Ik biecht hier vijf boekgeheimen op:

• Ik mag van mezelf geen nieuwe boeken kopen voor ik uitgelezen heb wat ik in huis heb. Lukt van geen kanten natuurlijk.
• Ik heb boeken in de boekenkast. En op mijn nachtkastje, op de salontafel, op toilet, in de keuken en in de auto. Ah ja, en in mijn handtas zit vaak een e-reader. 
• Ik heb een to read-lijstje op Goodreads, op Pinterest én op papier.
• Ik heb heel veel klassiekers gelezen ... omdat het moest! Voor school. Dat heb je als Germanist. Ik ben nog altijd heel trots dat ik alle 851 blz. van Ulysses (James Joyce) met aandacht heb gelezen.
• Als ik aan een boek begin, wil ik het ook uitlezen. Maar als het tegenvalt, lees ik verticaal. 

Het leuke aan geheimen delen, is merken dat je niet allen bent. Op Twitter las ik enkele heel herkenbare boekbekentenissen.

Ik pak nooit het bovenste/voorste boek van de stapel in de boekwinkel, ik wil een perfecte nieuwe ;) #boekbekentenis @blossombooks

— Judith (@biebmiepje) 6 april 2016

Zodra mensen erachter komen dat ik lees en ze vragen om een aanrader, vergeet ik direct alle boeken die bestaan. "Uuhh..." #boekbekentenis

— Dande Leander (@DandeLeander) 6 april 2016

Ik vind het belangrijk dat boeken mooi zijn; lelijke boeken zet ik niet in mijn boekenkast maar in een doos op zolder... #boekbekentenis

— Ilona Leest (@IlonaLeest) 6 april 2016

En nu ben ik benieuwd naar jullie boekbekentenissen. Laat het weten hieronder. Ik kijk uit naar jullie reacties.



Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird

 
Opnieuw een boek met een klein meisje in de hoofdrol. Een meisje van zeven dat haar papa verliest. Dat komt hard aan. Zeker als je zelf een klein meisje van bijna zeven hebt. Toch is De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird geen intens verdrietig boek. Integendeel.
Brooke Davis schreef het boek na het velies van haar moeder. Een auto-ongeluk maakte een einde aan haar leven. Davis werd geconfronteerd met de gedachte dat iedereen die je graag ziet ooit moet gaan. Dat was het zaadje waaruit het boek is gegroeid. Het verhaal begint bij Millie Bird. Een zevenjarig meisje dat gefascineerd is door doodgaan en wat er precies gebeurt als je doodgaat. Ze houdt een lijstje bij van Dode Dingen. Nummer één is haar hond, haar papa nummer 28.

En ineens wist ze zeker dat ze het kleinste ding is dat ooit is gemaakt, nog kleiner zelfs dan de stukjes gruis in haar rug, of de mieren die om haar voeten kruipen, want de  wereld is zo groot, zo vol met bomen en sterren en sterven dat ze misschien wel precies, denkt ze, een liggend streepje is.

Millies mama kan de dood van haar papa niet verwerken. In een warenhuis vraagt ze Millie om even op haar te wachten onder het rek met Reuzen Dames Ondergoed. Ze keert nooit meer terug.
Na twee dagen vindt Millie dat het tijd wordt om haar mama te zoeken. Ze krijgt het gezelschap van Karl de Typist, die wegliep uit een bejaardentehuis en Agatha Pantha, een gekke weduwe en de overbuurvrouw van Millie. Alle drie missen ze iemand die overleden is. Alle drie zijn ze op zoek, maar het is niet altijd duidelijk naar wat.
Brooke Davis hanteert een fijne leesbare stijl. Ze blijft boeien omdat ze de drie personages om beurt aan het woord laat én omdat ze het verhaal doorspekt met lijstjes, tips en gedichtjes.
Ik viel onmiddellijk voor Millie. Davis geeft de wereld van het zevenjarig meisje perfect weer. In al haar kinderlijke onschuld is Millie vaak heel filosofisch. Naarmate het verhaal vorderde, leerde ik ook houden van Karl en Agatha. Omdat ze op hun gezegende leeftijd nog van het leven leren genieten.
Echt geloofwaardig is het verhaal zeker niet, maar op de één of andere manier heeft dit boek dat niet nodig. Het draait om de gevoelens die komen kijken bij het verwerken van verlies. En die zijn wél meer dan oprecht.
De Australische Brooke Davis verkocht verhalen in een boekhandel toen ze besefte dat ze zelf ook een verhaal te vertellen had. Haar debuut is geen overdonderend literair meesterwerk, maar wel heerlijk leesvoer voor wie houdt van een fris en ontspannend boek waarin verdriet leidt tot een glimlach.
Laat je dus gerust verleiden door de schattige cover van dit boek. Laat je verleiden door Millie met de rode laarsjes.


Follow my blog with Bloglovin



 

Tag: vijf boeken die mij het meest zijn bijgebleven

Bij OH MY BOOK en Eline Stiekema zag ik een leuke boekentag. Als je nadenkt over de boeken die je het meest zijn bijgebleven, welke vijf komen dan het eerst bij je op. Die vraag levert een shortlist op van boeken die je om de één of andere reden niet meer vergeet. Benieuwd? Dit zijn de mijne. 

Mathilda - Roald Dahl
Als kind las ik enorm veel boeken. Ik had toen nog alle tijd van de wereld om in een boek te verdwijnen. Ik smulde van de boeken van Roald Dahl en las ze allemaal. Ik hield van Mathilde. Omdat ze ook heel veel las natuurlijk. En omdat ze haar vreselijke ouders en directrice te slim af was.

De wereld van Sofie - Jostein Gaarder
De wereld van Sofie schetst een origineel beeld van de wereld van de eerste Griekse filosofen tot vandaag. Ik las het toen ik een jaar of zeventien was. Al die verschillende manieren om naar de wereld te kijken fascineerden mij. Ik herinner me dat ik mij op het einde van het boek afvroeg of ik wel echt bestond. 
Het is de liefde die we niet begrijpen - Bart Moeyaert

Ik lees Bart Moeyaert heel graag. Duet met valse noten heb ik waarschijnlijk een tiental keer gelezen, maar 'Het is de liefde die we niet begrijpen' vind ik ondertussen nog mooier. Ik hou van het taalgebruik en van de indringende sfeer.

Wuthering Heights - Emily Brontë

Wuthering Heights las ik op de universiteit (Germaanse, weetjewel). Ook hier draait alles om de liefde. Ruwe bolster Heathcliff duikt op een dag op bij het landgoed van Catherine en haar familie. Er groeit een warme vriendschap tussen hen. Toch besluit Catherine te trouwen met de verfijndere Edgar Linton. De wraak van Heathcliff is allesverwoestend. Ook hier hield ik vooral van de donkere sfeer die Emily Brontë weet te scheppen.

De schaduw van de wind - Carlos Ruiz Zafon
Een boek over een boek. En daarom eentje dat sowieso ook nog op dit lijstje moest. Ik merk wel dat ik me het verhaal niet meer zo goed herinner. Nochtans las ik dit boek later dan de vorige vier. Misschien moet het maar op de leeslijst dit jaar.  

Blijkbaar zitten de boeken die ik lang geleden gelezen heb, nog fris in mijn hoofd. Want het zijn die boeken die ik me het best herinner. Boeken die ik recenter heb gelezen, zijn blijkbaar toch wat waziger. Wat zegt dat over mijn hersenen, vraag ik me dan af ... Hoe zit het met jouw geheugen? Welke boeken zijn jou het best bijgebleven? Doe mee met de tag en laat een linkje of een boekenlijstje achter als reactie. Ik ben benieuwd.


Follow my blog with Bloglovin

De drie beste leesplekjes (in huis)

  
Er zijn van die plekjes in huis die roepen om een boek. Van die plekjes waar altijd een boek ligt. Favoriete leesplekjes.

Het is niet makkelijk om één favoriete plek te noemen. Maar de plek waar ik de meeste bladzijden gelezen krijg, is mijn bed. Op de één of andere manier moet ik altijd lezen voor ik in slaap val. Even weg van de wereld voor ik mijn ogen dicht doe. Lezen in bed is niet altijd even gemakkelijk trouwens. Maar oefening baart kunst. Wist je trouwens dat er een bedbril bestaat met gekantelde lenzen? Daarmee kun je achterover liggen én je boek normaal voor je houden tegelijk. Met Kerstmis kreeg ik een book seat. Dat werkt ook.

Verder lees ik ook graag in de zetel. Dat ligt een beetje voor de hand. Als het pijpestelen regent en de wind de tuinstoelen over het terras laat dansen (zoals vanavond), kruip ik met mijn boek onder een dekentje. Liefst met een grote kop thee die minstens 20 bladzijden meegaat. Op zo'n avond heeft een mens geen tv nodig.

Een ander toppertje is het bad. Alleen gebeurt het heel weinig dat ik de tijd heb om op mijn gemakje in bad te kruipen met een boek. Kinderen, weetjewel. En de vraag: Mamaaaa, mag ik mee in bad? Natte boeken, daar bestaan oplossingen voor. Een waterdichte e-reader bijvoorbeeld (lang leve de Kobo Aura H2O) of zelfs waterdichte boeken. Lastiger is het water. Dat wordt altijd veel te snel koud ...

Voila, dit waren mijn drie favoriete leesplekjes in huis. Binnenkort mag je een vervolg verwachten over mijn favoriete leesplekjes buitenshuis. Want lezen kan je overal. Ondertussen hoor ik graag waar jij graag leest.  


Follow my blog with Bloglovin

  

Schrijven is lezen: Herinneringen van een denkbeeldig vriendje

Omdat er een verhaal in mijn hoofd zit over een klein meisje met een denkbeeldig vriendje, moest ik deze kopen toen ik hem tegenkwam. Matthew Dicks is leerkracht in een lagere school. Waarschijnlijk zit er af en toe een denkbeeldig vriendje in zijn klas. Naast leerkracht is hij ook blogger, dj op trouwfeesten, life coach ... En oh ja, schrijver natuurlijk.
Het verhaal wordt verteld door Budo. Het denkbeeldige vriendje van Max, een autistische jongen. Denkbeeldige vriendjes zien eruit zoals kinderen ze verzinnen. Sommigen missen daarom wenkbrauwen, of oren, of ze zien er eerder uit als een vlek. Budo ziet eruit als een echt jongetje dankzij de levendige verbeelding van Max. Alleen Max en andere denkbeeldige vriendjes kunnen hem zien.
Omdat Max het vaak moeilijk heeft, treedt Budo op als zijn beschermer. Hij helpt Max in vervelende situaties thuis of op school. Tot Max op een dag verdwijnt en Budo hem nergens meer kan vinden. Hij gaat tot het uiterste om Max toch te redden.
De grootste angst van Budo is verdwijnen. Hij heeft al heel wat denkbeeldige vriendjes zien vervagen. Dat gebeurt wanneer hun kind er niet meer in gelooft. Budo zet die angst opzij om alles te doen wat hij kan voor Max.
"Herinneringen van een denkbeeldig vriendje" is een verhaal over verbeelding, vriendschap en angsten overwinnen. Het is spannend, aandoenlijk en heeft een origineel vertelstandpunt. Zelf had ik het soms moeilijk om in de wereld die wordt geschapen te geloven. Het personage van Max bleef een beetje plat en de gebeurtenissen zijn soms zo ingewikkeld dat het ongeloofwaardig wordt. Wél mooi is de taal. Die blijft eenvoudig en kinderlijk en past daarom helemaal in het verhaal.
Leuk detail: Dicks kwam er zelf pas op 11-jarige leeftijd achter dat zijn maatje Johnson Johnson denkbeeldig was. Het zette heel wat van zijn jeugdherinneringen op zijn kop. Zelf herinner ik me geen denkbeeldige vriendjes. En ook bij de meisjes zijn er bij mijn weten geen op bezoek geweest.


Follow my blog with Bloglovin

Boekenbeurskater, miauwkes

 
Het was al jaaaaaren geleden en ik keek er geweldig naar uit. Eindelijk nog eens boekenbeurzen. Voor het eerst met groot meisje. Snuffelen tussen bergen schoon, vers papier. Schrijfidolen spotten. Mijn toch-al-te-lange leeslijst nog wat aanvullen.
De leeshonger van groot meisje, die hebben we ruimschoots gestild. Alle boeken die ik kocht, waren kinderboeken. Zo gaat dat met moeders. Of in elk geval met de deze. Zelf heb ik hier en daar een titel genoteerd. Voor later.
De handtekeningen die we verzamelden, waren van - juist ja - jeugdauteurs. Groot meisje was vooral heel blij met de handtekening van de geweldige ... Geronimo Stilton. Zucht. Ik heb niks tegen Stilton. Of toch niet echt. Want hij bezorgt groot meisje al een dik jaar leesplezier. Ik hoop alleen dat ze niet vergeet dat er nog duizenden andere boeken zijn.
Daar moet ik het ook nog over hebben. Over die duizenden andere boeken. Een boekenbeurs vol. Met mooie kaften, minder mooie kaften. Geweldige titels en ook weer ... minder geweldige titels. Miljoenen volgepende bladzijden. Gevuld door mensen die urenlang goochelden en/of worstelden met woorden. Zoals ik nu dus.
Al die boeken lieten mij achter met het gevoel dat elk verhaal al geschreven is. Dat er geen enkel origineel idee meer bestaat. Dat alles wat eigen is aan mensen ooit al werd beschreven. Dat elke mogelijke fantasie al eens eerder werd beleefd. Op papier. Dus wat ben ik eigenlijk nog aan het doen?
Ik verzeilde in een soort existentiële schrijfcrisis. Zeker toen ik in dit mooie filmpje nog eens 70 boeken voorbij zag razen in amper 2 minuten. Toen ik las op Knack.be waarom debuutromans amper gelezen worden.Toen ik een dom testje deed waaruit bleek dat ik ... Geronimo Stilton ben.
Ik heb niet goed nagedacht. Heb geen idee waar ik naartoe wil met al dat schrijven. Schrijf ik gewoon omwille van het plezier van het schrijven zelf? Of wil ik ooit zelf op de boekenbeurs verzeilen. Met mijn naam op een kaft (liefst een mooie, met een geweldige titel)?
Voorlopig wil ik daar nog niet over nadenken. Ik schrijf gewoon verder. Want met al die vragen in mijn hoofd, raak ik nooit aan de magische 50.000 woorden.


Follow my blog with Bloglovin

Waar was ik weer gebleven?

 
Wie af en toe een boek leest, kent het belang van de vraag 'Waar was ik weer gebleven?' Ik ben iemand die het niet erg vind als je ziet dat een boek gelezen is. Een spatje thee, een kruimeltje chocola, dat kan allemaal. (Als het over mijn eigen boeken gaat toch. Met geleende boeken spring ik wat zuiniger om.) Zelfs hier en daar iets schrijven (met potlood, dat wel), vind ik dik ok. (Ook weer in mijn eigen boeken, dat spreekt vanzelf.) Alleen een ezelsoor maken. Dat krijg ik echt niet over mijn hart. Ik heb dus andere manieren nodig om te onthouden waar ik was gebleven.

Openleggen kan, maar dat is niet vriendelijk voor die arme boekenrug. Meestal stop ik dus snel iets tussen de bladzijden van mijn boek. Een euh, rekening, bijvoorbeeld. Of een servet, een reclamefoldertje of een T-shirt. Ja, zelfs dat heb ik al geprobeerd. Een bladwijzer is misschien net iets handiger. Ik vond vandaag een set schattige magnetische bladwijzers bij Hema (foto bovenaan). En online vind je een heleboel leuke printables. Printen (eventueel even plastificeren) en klaar! Als ik er genoeg voorzie, ligt er misschien wel eens eentje in de buurt als het nodig is.

Waar was ik weer gebleven ... Tussen de drukte van werk, huishouden, schatjes van patatjes en andere activiteiten door, vergeet ik ook wel eens waar 'ik' ben gebleven. Dan doe ik maar door en door en door ... Net alsof ik bladzijden lang lees zonder te weten wat er nu precies staat. Of vergeten ben een bladzijde om te slaan.

Dan moet ik even gaan zitten. Stilstaan. Teruglezen en dan weer verder gaan. Zodat ik mezelf niet verlies in het plot van mijn leven. Daar bestaan geen bladwijzers voor. Maar schrijven helpt. Schrijven is het ultieme stilstaan. Over welke bladzijde het ook gaat.


Follow my blog with Bloglovin