Schrijf het ... in één ruk

Doorschrijven is iets dat ik al vaker probeerde. Met 750 woorden per dag bijvoorbeeld. Gewoon beginnen schrijven en jezelf verplichten om door te schrijven. Elke gedachte toelaten om zo uiteindelijk jezelf te verrassen. Of starten met een mooie beginzin en dan schrijfmeters maken. Je weet dan wel waar je begint, maar nooit waar je eindigt.

Ook op mijn schrijfcursus gingen we aan de slag met doorschrijven. We schreven een half uur lang, maar het voelde als tien minuten. Een heerlijk gevoel als je zo in een soort van schrijfrush zit. Ik schreef de grootste onzin. Uiteraard. Maar tussen al dat gekrabbel, zat toch nog een mooi verhaal #oftochzoiets. Omdat het lang geleden is, laat ik jullie nog eens meelezen. 

Rood 

De straat is grijs. De lucht ook. Grijs is niks, denk ik, grijs is onzichtbaar en verdriet. Ik wil niet grijs zijn. Ik wil rood en blauw en geel. Maar vooral rood. Op weg naar school stop ik altijd bij de rode hakken in de etalage. Honderddrieëntwintig euro kosten ze. Zoveel heb ik niet. Toch sta ik elke dag even stil voor het blinkende glas. De ronde neuzen van de schoenen glimlachen dan voorzichtig. Zij en ik sluiten een prille vriendschap. Iedere keer weer moet ik de betovering verbreken. Wegkijken van het stralende rood. Terug naar het grijs.
Ik duik dan weg in de sjaal van geel en ruik het zonnige meisje dat alle kleuren van de wereld met zich meenam. Het meisje dat ik alleen nog maar kan voelen in de warmte van de sjaal. Het meisje dat blauw was in haar ogen, geel in haar haren en rood in haar lach. In haar lach die soms té luid was. In haar bloed ook, dat soms traag als stroop over haar armen kroop. Na de lach té vaak het kerven. De pijn.
Rood is niet altijd mooi. Dat weet ik nu. Rood is soms eenzaam en einde. Als in nooit meer. nooit meer hand in hand door de straten. Nooit meer veelbetekenende blikken en de slappe lach. Alleen maar grijs nu. Grijs en stil. Soms schreeuwt mijn telefoon door de stilte. Ze is er weer, denk ik dan heel even. Maar het is nooit meer zij die na de pijn de glimlach in haar stem terugvindt. De glimlach van rode schoenen tussen het grijs.

Follow my blog with Bloglovin

Terug naar school, ook voor mij

Groot meisje en klein meisje zijn begonnen aan een heel nieuw schooljaar. In het vierde en het tweede leerjaar. De boeken zijn gekaft en het eerste huiswerk is al gemaakt. Het enthouiasme is groot. Nu nog wel.

Dit jaar mag ook ik mijn schooltas van onder het stof halen. Want, ja, ik heb het gedaan. Ik heb me ingeschreven voor een schrijfcursus. Vanaf volgende week start ik met het Basisjaar Literair Schrijven bij Creatief schrijven. Net als vroeger kijk ik met klamme handjes uit naar de eerste schooldag. Zal de meester tof zijn? Krijg ik coole vriendjes? Ga ik wel nieuwe dingen leren?

Dat ik veel huiswerk ga krijgen, staat vast. Daarom zal ik de komende weken wat minder bloggen en wat meer stilletjes schrijven. Ik beloof plechtig dat je elke maandag zeker nog een blogpost mag verwachten. Misschien wat vaker, maar misschien ook niet. En de antwoorden op de vragen hierboven krijg je natuurlijk ook!

  

Follow my blog with Bloglovin

Ssst, ik werk aan stap drie

In mijn vorige blog had ik het over 'mijn plan'. Een vijfstappenplan dat ervoor moet zorgen dat ik eindelijk een (groter) verhaal afwerk. Bij stap drie schreef ik toen deze zin:

Als ik weinig tijd hebt, geef ik voorrang aan mijn schrijfproject. Altijd!

Ik schreef die zin toen al met een klein hartje. Want het betekent dat ik moet kiezen voor mijn verhaal en niet voor mijn blog als het erop aankomt. En dat is jammer. Maar ook goed.
Een blog schrijven is voor mij relatief eenvoudig. Ik heb ideeën genoeg en op een avond (of twee) boks ik makkelijk een post in elkaar. Bloggen geeft ook onmiddellijk voldoenig. Van zodra ik op publiceren klik, lezen jullie mee en volgen er reacties.
Dat is helemaal anders wanneer ik aan een verhaal werk. Dan moet ik zwoegen. Schrijven en herschrijven. In mijn eentje. Zonder te weten waar al dat ploeteren uiteindelijk toe zal leiden.
Daarom heb ik de neiging om vaker te bloggen dan 'echt' te schrijven. Maar dat mag nu niet meer van mezelf. Er is een plan dat ik MOET volgen.
Daarom heb ik de voorbije dagen al mijn schrijfprojecten op een rijtje gezet. Er eentje uitgekozen. Gewerkt. (Stap twee en stap drie dus.)
Dit kan ik al vertellen:

• het wordt een verhaal voor kinderen
• het hoofdpersonage heet Lotta
• het bevat dit fragment: 'Mien speelt geheime spelletjes. Ik mag niet meedoen. Ze heeft eigen spelregels die ik niet begrijp.' 

Over naar stap vijf van mijn plan: mijlpalen. Ik begon aan dit verhaal voor een online cursus 'Schrijven voor kinderen'. De eerste mijlpaal ligt dus voor de hand: de cursus afwerken. Daarom ga ik NU mijn volgende opdracht naar de docent mailen. (Enneuh, no worries, ik blijf bloggen, alleen iets minder vaak.)



Follow my blog with Bloglovin 

Schrijfcursus: nuttig of net niet?

Ik overweeg een schrijfcursus. Een serieuze. Met coaching van 'echte' schrijvers'. Wel een jaar lang. Met flink veel huiswerk en alles erop en eraan. Maar ik twijfel. Want schrijven, kun je dat leren?

Muzikanten studeren aan het Conservatorium. Kunstenaars kunnen naar LUCA . Maar over leren schrijven wordt vaak wat lacherig gedaan. Je zou als schrijver geboren worden. 'Echte' schrijvers trekken zich terug in één of ander donker hol en laten hun meesterwerk gewoon uit hun pen vloeien. Punt.

Uit ervaring weet ik dat je meer en sneller leert als je een cursus volgt. Toch doen dan? Misschien helpt het als ik mijn bedenkingen voor en tegen een schrijfcursus even op een rijtje zet.

-

• Kan je schrijven wel leren in een cursus? Moet je niet gewoon gaan zitten achter je computer (of je blad papier) en werken? Heel hard werken. 
• Leidt een cursus niet tot zielloze teksten? Teksten die helemaal volgens de regels van de kunst worden geschreven, maar zonder originaliteit en eigenheid.
• Is het niet de zoveelste manier om het 'echte' werk uit te stellen? Om toch nog maar niet 'voor echt' te beginnen?

+

• Kan een cursus een stok achter de deur zijn? Met vervelende deadlines zodat er geen ruimte is voor uitstelgedrag. 
• Ga je met een beetje feedback niet scherper schrijven? Het helpt altijd als iemand met een frisse blik naar je teksten kijkt. En discussies met gelijkgestemden lijken me wel interessant. 
• Is het geen kans om contacten te leggen in de schrijverswereld? Je weet maar nooit. 
• Is het niet slim om even uit je comfortzone te stappen? Met opdrachten waar je uit jezelf nooit of nooit aan zou beginnen. Om zo je grenzen wat meer af te tasten. 

Voorlopig winnen de plusjes. Welke argumenten hebben jullie voor of tegen een cursus?



Follow my blog with Bloglovin

Schrijfdag Creatief Schrijven: tijd om vrede te sluiten met mijn pen

De afgelopen weken woedde er een stille oorlog in mijn huis. Oorlog tussen mijn overvolle hoofd en elke mogelijke witte bladzijde die in mijn buurt kwam. Ik verfoeide ze. Wist niet meer wat ik er mee moest aanvangen. Wilde er alleen maar dikke vette strepen op trekken.
De oorzaak? Geen idee? Hoe begint een oorlog? Misschien lag het aan de eeuwige twijfel die altijd op de loer ligt. Misschien had ik mijzelf té lang, té veel onder druk gezet. Of misschien was ik even vergeten dat ik toch vooral schrijf omdat ik het gewoon graag doe.
Daar werd ik mij vandaag opnieuw van bewust tijdens de schrijfdag van Creatief Schrijven. Ik moest er heel wat kilometers voor rijden. Want de C-Mine in Genk ligt niet direct in mijn achtertuin. Gelukkig vormde het oude mijnterrein de perfecte achtergrond voor een vredesoffensief tussen mijn pen en ik.
Ik dacht heel vaak 'Juist ja!' bij het verhaal van jeugdauteur Kaat Vrancken. Ik leerde anders kijken (door een lens) tijdens de workshop flitsverhalen. Ik praatte met andere schrijvers. Herkende mezelf. Glimlachte om de slam poetry van Jee Kast. Maar vooral. Ik keerde terug met genoeg ruimte in mijn hoofd om opnieuw bladzijden te vullen.



Follow my blog with Bloglovin

Septemberen

September, was dat niet de maand waarin de routine stilaan terugkeert? De maand waarin ik volop tijd zou inplannen om te schrijven? Ja toch? Niet dus. We moeten onze draai hier nog een beetje vinden. Nu groot meisje én klein meisje naar de lagere school gaan, is er dubbel zoveel huiswerk. Ook voor mama en papa. Met onder andere twee ouderavonden deze week. Daarnet nog werd ik terug ondergedompeld in de wereld van de breuken en de staartdelingen. Beikes!
Tegelijk vond ik het een goed idee om mij in te schrijven voor de online cursus 'Valkuilen in je verhalen' van Kelly Meulenberg. Les 1: maak meer tijd om te schrijven. Zet minstens drie momenten in je agenda voor deze week, waarin je minimaal tien minuten ongestoord kunt schrijven. En doe dat volgende week nog een keer! 
Nuip, nuip, nuip, zou klein meisje zeggen. Die drie momenten heb ik nog niet gevonden. Maar omdat ik dringend mijn leven wil beteren, brei ik nu snel een einde aan dit stukje en ga ik aan de slag met de tips van Kelly. Ik ga echt mijn best doen, juf! Mijn ervaringen met de online cursus volgen later.


Follow my blog with Bloglovin