Naar adem happen na NaNoWriMo #oftochzoiets

 
Achttienduizend achthonderdzevenenveertig woorden. Dat is het resultaat van mijn poging tot NaNoWriMo.

Ik heb net alle stukjes verhaal die ik in november bij elkaar schreef achter elkaar geplakt. Ik ben gestopt met tellen toen ik ergens rond de twaalfduizend zat. Dus het was ook voor mij spannend. Ik hoopte nog halfweg te geraken. Maar nee, zelfs dat heb ik niet gehaald. Vijftigduizend woorden is echt veel.

On the positive

• Zelfs al zijn het er geen 50.000, ik heb toch ontzettend veel woorden geschreven in één maand.
• Ik leerde dat doorschrijven, doorschrijven en nog eens doorschrijven soms leidt tot geniale vondsten. En dat je verhaal je soms echt kan verrassen. 
•  Schrijven zonder redigeren helpt écht om het stemmetje in je hoofd (een beetje) het zwijgen op te leggen.  

On the negative

• Doorschrijven zonder redigeren allemaal goed en wel ... Ik heb echt geen geweldige dingen geschreven. Trust me.
• Deadlines zijn gezond, maar 50.000 woorden moeten schrijven maakt mij kregelig. Het schrijfplezier was soms ver zoek. 
• Na al dat verplicht schrijven, ben ik mijn verhaal al een piepklein beetje beu. Nee, het is niet onder mijn huid gekropen. Dus het wordt een hele krachttoer om nu te redigeren en door te doen. We zien wel ... Nadat ik afgekickt ben. 

Verder heb ik mijn blog deze maand zwaar verwaarloosd. Maar ik ben helemaal terug nu. Klaar om opnieuw met volle goesting te schrijven. Of ik volgend jaar nog meedoe? Daar zal ik eens lang en hard over moeten nadenken.


Follow my blog with Bloglovin

Verdronken in woorden

Nanowrimo ... Het blijkt een verlammend effect te hebben op mijn schrijfsels. In september en oktober heb ik zoveel geschreven. En ook november begon goed. Tot ik plots stil viel. Verlamd. Niet echt inspiratieloos. Eerder ontevreden met alles wat op papier terechtkwam.
Overal lees je natuurlijk dat redigeren pas achteraf komt. Dat geen enkele schrijver in één ruk een meesterwerk op papier gooit. Toch denk ik dat ik tot nu toe alleen maar een hoop lege woorden uitgebraakt heb. Een walgelijke woordenbrij. Van duizenden woorden lang.
Om dan stil te vallen. Verdronken in woorden die ik niet wilde schrijven. Een schuldgevoel op elk moment dat ik niet schreef. Maar toch niet in staat om door te gaan.
Ik geef het nog niet op. Ik schakel gewoon een versnelling lager. Schrijf zoals ik graag schrijf. En ik zie wel waar ik strand. Ergens halverwege, schat ik zo. Maar na november zijn er nog maanden. Toch?

Follow my blog with Bloglovin

Boekenbeurskater, miauwkes

 
Het was al jaaaaaren geleden en ik keek er geweldig naar uit. Eindelijk nog eens boekenbeurzen. Voor het eerst met groot meisje. Snuffelen tussen bergen schoon, vers papier. Schrijfidolen spotten. Mijn toch-al-te-lange leeslijst nog wat aanvullen.
De leeshonger van groot meisje, die hebben we ruimschoots gestild. Alle boeken die ik kocht, waren kinderboeken. Zo gaat dat met moeders. Of in elk geval met de deze. Zelf heb ik hier en daar een titel genoteerd. Voor later.
De handtekeningen die we verzamelden, waren van - juist ja - jeugdauteurs. Groot meisje was vooral heel blij met de handtekening van de geweldige ... Geronimo Stilton. Zucht. Ik heb niks tegen Stilton. Of toch niet echt. Want hij bezorgt groot meisje al een dik jaar leesplezier. Ik hoop alleen dat ze niet vergeet dat er nog duizenden andere boeken zijn.
Daar moet ik het ook nog over hebben. Over die duizenden andere boeken. Een boekenbeurs vol. Met mooie kaften, minder mooie kaften. Geweldige titels en ook weer ... minder geweldige titels. Miljoenen volgepende bladzijden. Gevuld door mensen die urenlang goochelden en/of worstelden met woorden. Zoals ik nu dus.
Al die boeken lieten mij achter met het gevoel dat elk verhaal al geschreven is. Dat er geen enkel origineel idee meer bestaat. Dat alles wat eigen is aan mensen ooit al werd beschreven. Dat elke mogelijke fantasie al eens eerder werd beleefd. Op papier. Dus wat ben ik eigenlijk nog aan het doen?
Ik verzeilde in een soort existentiële schrijfcrisis. Zeker toen ik in dit mooie filmpje nog eens 70 boeken voorbij zag razen in amper 2 minuten. Toen ik las op Knack.be waarom debuutromans amper gelezen worden.Toen ik een dom testje deed waaruit bleek dat ik ... Geronimo Stilton ben.
Ik heb niet goed nagedacht. Heb geen idee waar ik naartoe wil met al dat schrijven. Schrijf ik gewoon omwille van het plezier van het schrijven zelf? Of wil ik ooit zelf op de boekenbeurs verzeilen. Met mijn naam op een kaft (liefst een mooie, met een geweldige titel)?
Voorlopig wil ik daar nog niet over nadenken. Ik schrijf gewoon verder. Want met al die vragen in mijn hoofd, raak ik nooit aan de magische 50.000 woorden.


Follow my blog with Bloglovin

Nanowrimo: start #oftochzoiets

 
De midnight kick-off van NaNoWriMo, die heb ik gemist. Ik was te druk bezig met herinneringen maken. Met grote meid en kleine meid, meneer Katrien, lieve vrienden en hun kindjes. Ergens op een strand in Zeeland. Met veel zon. En nog veel meer zand. In broekzakken, in sokken en in lange meisjesharen. Niks speciaal. Of net wel. Genieten van kleine dingen samen. Energie tanken om er weer een tijdje tegen te kunnen.
Nu ga ik op de valreep toch nog wat schrijfmeters maken. Daar ga ik ...

Foto: grote meid


Follow my blog with Bloglovin

Gezegd over schrijven: Thomas Mann

Voor mij is schrijven hard werken. Zelftwijfel overwinnen, veel oefenen en belachelijk veel discipline. Het is wroeten, met af en toe een vleugje inspiratie. Het is verschrikkelijk en heerlijk tegelijk. Nu ik er mee begonnen ben, kan ik er niet meer mee stoppen.

Ergens lijkt me dat een goed teken. Een schrijver hoort te worstelen met woorden.  Daarom blijf ik mezelf uitdagen om het nog beter te zeggen. Eleganter. Pakkender.

En nee, dat lukt niet altijd. Maar als ik mezelf verplicht te blijven wroeten, vallen de puzzelstukjes uiteindelijk wel in elkaar. Ook al ontbreek er hier en daar eentje ...


Follow my blog with Bloglovin

NanoPrep: Ik kan niet #nietplannen

Ok, ik was zo overtuigd dat ik liever geen plannen maakte. Dat ik spontaan in het avontuur zou duiken. Dat het verhaal mij wel zou overkomen.
Toen begon ik na te denken over de omvang van wat ik wil proberen doen in november: 50.000 woorden schrijven. Vijftigduizend! En ik deed het zo een beetje in mijn broek. Waar haal ik in godsnaam vijftigduizend woorden vandaan als ik zomaar in het diepe spring? Wat als de woorden niet komen?
Ik ging op zoek naar een beetje houvast. Maakte een Pinterest-bord met tips en tricks voor Nanowrimo. Begon spontaan te plannen. Ja, ik. Echt!
Wat mij vooral nodig leek, was toch een soort van plot. Een geraamte voor mijn schrijfsels. Ik stuitte op de 'One page plot formula'. Een pagina, dat leek me nog net te doen. Ik heb immers geen maanden meer om mijn verhaal voor te bereiden. Eerder dagen.  
Ik goot de formule in een reeks gekleurde memoblaadjes. Et voila, er ligt letterlijk een plot op de eettafel. Wat een geruststelling! Ik durf niet te beloven dat ik mijn mooie plan nu ook op de voet ga volgen. Maar het ligt er. Het is het begin van iets. Iets voelt zoveel beter dan niets.

Nanoprep in 3 stappen:

1. Weet wat je wil schrijven: een piepklein beetje tegen jullie advies in kies ik voor het verhaal van Merel. Op de een of andere manier houdt dat mij momenteel het meest bezig. 
2. Maak een plot: het hoeft niet uitgebreid te zijn, een pagina kan al volstaan.
3. Ken je personages: ok, ik weet wat mij nog te doen staat deze week ... 

Follow my blog with Bloglovin



 

Waar was ik weer gebleven?

 
Wie af en toe een boek leest, kent het belang van de vraag 'Waar was ik weer gebleven?' Ik ben iemand die het niet erg vind als je ziet dat een boek gelezen is. Een spatje thee, een kruimeltje chocola, dat kan allemaal. (Als het over mijn eigen boeken gaat toch. Met geleende boeken spring ik wat zuiniger om.) Zelfs hier en daar iets schrijven (met potlood, dat wel), vind ik dik ok. (Ook weer in mijn eigen boeken, dat spreekt vanzelf.) Alleen een ezelsoor maken. Dat krijg ik echt niet over mijn hart. Ik heb dus andere manieren nodig om te onthouden waar ik was gebleven.

Openleggen kan, maar dat is niet vriendelijk voor die arme boekenrug. Meestal stop ik dus snel iets tussen de bladzijden van mijn boek. Een euh, rekening, bijvoorbeeld. Of een servet, een reclamefoldertje of een T-shirt. Ja, zelfs dat heb ik al geprobeerd. Een bladwijzer is misschien net iets handiger. Ik vond vandaag een set schattige magnetische bladwijzers bij Hema (foto bovenaan). En online vind je een heleboel leuke printables. Printen (eventueel even plastificeren) en klaar! Als ik er genoeg voorzie, ligt er misschien wel eens eentje in de buurt als het nodig is.

Waar was ik weer gebleven ... Tussen de drukte van werk, huishouden, schatjes van patatjes en andere activiteiten door, vergeet ik ook wel eens waar 'ik' ben gebleven. Dan doe ik maar door en door en door ... Net alsof ik bladzijden lang lees zonder te weten wat er nu precies staat. Of vergeten ben een bladzijde om te slaan.

Dan moet ik even gaan zitten. Stilstaan. Teruglezen en dan weer verder gaan. Zodat ik mezelf niet verlies in het plot van mijn leven. Daar bestaan geen bladwijzers voor. Maar schrijven helpt. Schrijven is het ultieme stilstaan. Over welke bladzijde het ook gaat.


Follow my blog with Bloglovin