Wie blogt mee?

En dan staat je naam in het krantje van de gemeente. Niet totaal onverwachts natuurlijk. Voor al wie dat wil, vertel ik in het voorjaar in de bib van Pepingen over mijn blogavonturen. Hoe begin je eraan? Waarover schrijf je dan? Wat is het belang van een toffe titel? En van foto's? Hoe blijf je geïnspireerd? En waarom is het eigenlijk zo leuk?
Na enkele maanden bloggen, ben ik zeker nog geen superblogger. Maar ik durf wel te zeggen dat ik een piepklein beetje weet waar ik het over heb. En al spreek ik een mondje html. Heel erg technisch wordt het niet. 
Dus al wie denkt aan een eigen blog, of er al eentje heeft ... Geef een gil en laat weten dat je geïnteresseerd bent (de workshop gaat alleen door bij genoeg interesse). Ik kijk er al naar uit om van gedachten te wisselen met jullie.  (Wie niet denkt aan bloggen, maar wel graag schrijft. Ook welkom! Want daarover ga ik het sowieso uitgebreid hebben.) 

Follow my blog with Bloglovin

Rampenplanner

Plannen, ik kan dat niet. Of beter gezegd, het kost mij heel veel moeite. Kalenders, agenda's, schriftjes, elektronische agenda's ... Ik heb nog altijd niet dé manier gevonden om mijn plannen - en bij uitbreiding die van mijn gezin - fatsoenlijk bij te houden.
Ik ben dus de mama die in zeven haasten nog een cadeautje voor een verjaardagsfeestje moet gaan kopen (ja, een half uur voor het feestje). De gastvrouw die vergeet dat er iemand komt eten tot er plots volk voor de deur staat (Chinees iemand?). De blogster die een mooie blogkalender maakt ... om die dan volledig aan haar laars te lappen.
Schrijven vraagt nochtans ook om planning. Momenten plannen, waarop je kan schrijven. Tussen alle andere chaos van het leven door. Een plan van aanpak. Om van een hoopje personages, scènes en een decor een goed lopend verhaal te maken.
Help! Is er dan nog hoop voor deze rampenplanner? Ik denk het wel. Ik werk er in elk geval aan. En wel zo.

1. Schop onder mijn kont en vroeger dat bed uit. In plaats van te blijven snoozen tot het allerlaatste moment, denk ik dat het slim is om een pak vroeger op te staan. Of in elk geval een klein beetje. Zo wordt de ochtend wat rustiger. En blijft er hopelijk wat minder chaos in mijn huis en in mijn hoofd achter. En dat betekent: extra ruimte om te schrijven.
2. Manlief vragen om onze gedeelde elektronische agenda nieuw leven in te blazen (liefje, bij deze). Zo weet ik beter wat er allemaal op ons afkomt, vermijd ik dubbele boekingen en heb ik hopelijk een beter zicht op de lege gaatjes in de agenda. En dat betekent: extra ruimte om te schrijven. 
3. Mijn schrijfplan opnieuw oppakken. En systematischer te werk gaan. (Auw, die woorden alleen al doden een deel van het schrijfplezier.) Maar als ik weet waar ik mee bezig ben, moet ik dat niet elke keer opnieuw uitzoeken. En dat betekent: extra ruimte om te schrijven.

Ben jij wel een superplanner? Dan ben ik benieuwd naar jouw toptips.

Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: Gebr.

Soms lees je een boek en denk je, zo wil ik ook schrijven. Gebr. van Ted van Lieshout is er zo eentje. Het is het verhaal van twee broers. Broers die moeten aanvaarden dat ze allebei homoseksueel zijn. Broers die afscheid moeten nemen van elkaar. Ted van Lieshout vertelt het verhaal poëtisch en gevoelig, maar tegelijk ook rauw en ironisch.
Lucas en Marius heten de broers. Ze zijn vijftien en veertien jaar oud. Marius sterft aan een onbekende ziekte die met onbedaarlijk beven gepaard gaat. Lucas en zijn ouders proberen elk op hun manier met dat verlies om te gaan. Na een half jaar wil hun moeder afscheid nemen door alle spullen van Marius te verbranden. Lucas wil kost wat kost het dagboek van Marius redden door er zelf in te schrijven.
Het boek bestaat uit de 'brief' die Lucas in het dagboek aan zijn broer schrijft en de dagboekfragmenten van Marius. Zo ontstaat er een mooi gesprek tussen de twee broers. Langzaam wordt duidelijk dat beide broers van jongens houden. En dat ze daar elk op hun eigen manier mee omgaan. Marius aanvaardt zijn homoseksualiteit veel sneller en loopt zonder complexen zijn gevoel achterna. Lucas probeert zijn geaardheid kost wat kost te verbergen. Ook voor zijn broer.
Zijn ziekte aanvaardt Marius niet. Hij voelt zich onbegrepen en kan maar moeilijk verdragen dat hij zich steeds moeilijker kan uitdrukken. Het afscheid van de twee broers in een psychiatrisch ziekenhuis is schrijnend. Er blijft zoveel ongezegd. Door te schrijven in zijn dagboek, komt Lucas uiteindelijk dichter bij zijn broer dan ooit.
Het boek gaat over homoseksualiteit en afscheid, maar tegelijk over zoveel meer. Over een moeder die hard lijkt, maar meer begrijpt dan haar zonen denken. Over geheimen, onverschillige artsen en jongensdromen. 
De structuur van het verhaal, het dagboekgesprek, lijkt een beetje gekunsteld, maar staat volledig in het teken van het verhaal. Het klopt. Je krijgt het gevoel dat je wordt toegelaten in de binnenwereld van de twee broers. Je kruipt helemaal in de huid van Lucas.

Gebr. is het deels autobiografisch verhaal van Ted van Lieshout over het verlies van zijn broer. Het probeert een antwoord te geven op de vraag of je nog een broer bent, als je jongere broertje er niet meer is. Het is een boek voor jongeren vanaf 14 jaar, maar ook ik heb er bladzijde na bladzijde van genoten. Een pareltje.


Follow my blog with Bloglovin

Naar adem happen na NaNoWriMo #oftochzoiets

 
Achttienduizend achthonderdzevenenveertig woorden. Dat is het resultaat van mijn poging tot NaNoWriMo.

Ik heb net alle stukjes verhaal die ik in november bij elkaar schreef achter elkaar geplakt. Ik ben gestopt met tellen toen ik ergens rond de twaalfduizend zat. Dus het was ook voor mij spannend. Ik hoopte nog halfweg te geraken. Maar nee, zelfs dat heb ik niet gehaald. Vijftigduizend woorden is echt veel.

On the positive

• Zelfs al zijn het er geen 50.000, ik heb toch ontzettend veel woorden geschreven in één maand.
• Ik leerde dat doorschrijven, doorschrijven en nog eens doorschrijven soms leidt tot geniale vondsten. En dat je verhaal je soms echt kan verrassen. 
•  Schrijven zonder redigeren helpt écht om het stemmetje in je hoofd (een beetje) het zwijgen op te leggen.  

On the negative

• Doorschrijven zonder redigeren allemaal goed en wel ... Ik heb echt geen geweldige dingen geschreven. Trust me.
• Deadlines zijn gezond, maar 50.000 woorden moeten schrijven maakt mij kregelig. Het schrijfplezier was soms ver zoek. 
• Na al dat verplicht schrijven, ben ik mijn verhaal al een piepklein beetje beu. Nee, het is niet onder mijn huid gekropen. Dus het wordt een hele krachttoer om nu te redigeren en door te doen. We zien wel ... Nadat ik afgekickt ben. 

Verder heb ik mijn blog deze maand zwaar verwaarloosd. Maar ik ben helemaal terug nu. Klaar om opnieuw met volle goesting te schrijven. Of ik volgend jaar nog meedoe? Daar zal ik eens lang en hard over moeten nadenken.


Follow my blog with Bloglovin

Verdronken in woorden

Nanowrimo ... Het blijkt een verlammend effect te hebben op mijn schrijfsels. In september en oktober heb ik zoveel geschreven. En ook november begon goed. Tot ik plots stil viel. Verlamd. Niet echt inspiratieloos. Eerder ontevreden met alles wat op papier terechtkwam.
Overal lees je natuurlijk dat redigeren pas achteraf komt. Dat geen enkele schrijver in één ruk een meesterwerk op papier gooit. Toch denk ik dat ik tot nu toe alleen maar een hoop lege woorden uitgebraakt heb. Een walgelijke woordenbrij. Van duizenden woorden lang.
Om dan stil te vallen. Verdronken in woorden die ik niet wilde schrijven. Een schuldgevoel op elk moment dat ik niet schreef. Maar toch niet in staat om door te gaan.
Ik geef het nog niet op. Ik schakel gewoon een versnelling lager. Schrijf zoals ik graag schrijf. En ik zie wel waar ik strand. Ergens halverwege, schat ik zo. Maar na november zijn er nog maanden. Toch?

Follow my blog with Bloglovin

Boekenbeurskater, miauwkes

 
Het was al jaaaaaren geleden en ik keek er geweldig naar uit. Eindelijk nog eens boekenbeurzen. Voor het eerst met groot meisje. Snuffelen tussen bergen schoon, vers papier. Schrijfidolen spotten. Mijn toch-al-te-lange leeslijst nog wat aanvullen.
De leeshonger van groot meisje, die hebben we ruimschoots gestild. Alle boeken die ik kocht, waren kinderboeken. Zo gaat dat met moeders. Of in elk geval met de deze. Zelf heb ik hier en daar een titel genoteerd. Voor later.
De handtekeningen die we verzamelden, waren van - juist ja - jeugdauteurs. Groot meisje was vooral heel blij met de handtekening van de geweldige ... Geronimo Stilton. Zucht. Ik heb niks tegen Stilton. Of toch niet echt. Want hij bezorgt groot meisje al een dik jaar leesplezier. Ik hoop alleen dat ze niet vergeet dat er nog duizenden andere boeken zijn.
Daar moet ik het ook nog over hebben. Over die duizenden andere boeken. Een boekenbeurs vol. Met mooie kaften, minder mooie kaften. Geweldige titels en ook weer ... minder geweldige titels. Miljoenen volgepende bladzijden. Gevuld door mensen die urenlang goochelden en/of worstelden met woorden. Zoals ik nu dus.
Al die boeken lieten mij achter met het gevoel dat elk verhaal al geschreven is. Dat er geen enkel origineel idee meer bestaat. Dat alles wat eigen is aan mensen ooit al werd beschreven. Dat elke mogelijke fantasie al eens eerder werd beleefd. Op papier. Dus wat ben ik eigenlijk nog aan het doen?
Ik verzeilde in een soort existentiële schrijfcrisis. Zeker toen ik in dit mooie filmpje nog eens 70 boeken voorbij zag razen in amper 2 minuten. Toen ik las op Knack.be waarom debuutromans amper gelezen worden.Toen ik een dom testje deed waaruit bleek dat ik ... Geronimo Stilton ben.
Ik heb niet goed nagedacht. Heb geen idee waar ik naartoe wil met al dat schrijven. Schrijf ik gewoon omwille van het plezier van het schrijven zelf? Of wil ik ooit zelf op de boekenbeurs verzeilen. Met mijn naam op een kaft (liefst een mooie, met een geweldige titel)?
Voorlopig wil ik daar nog niet over nadenken. Ik schrijf gewoon verder. Want met al die vragen in mijn hoofd, raak ik nooit aan de magische 50.000 woorden.


Follow my blog with Bloglovin

Nanowrimo: start #oftochzoiets

 
De midnight kick-off van NaNoWriMo, die heb ik gemist. Ik was te druk bezig met herinneringen maken. Met grote meid en kleine meid, meneer Katrien, lieve vrienden en hun kindjes. Ergens op een strand in Zeeland. Met veel zon. En nog veel meer zand. In broekzakken, in sokken en in lange meisjesharen. Niks speciaal. Of net wel. Genieten van kleine dingen samen. Energie tanken om er weer een tijdje tegen te kunnen.
Nu ga ik op de valreep toch nog wat schrijfmeters maken. Daar ga ik ...

Foto: grote meid


Follow my blog with Bloglovin