Tag: vijf boeken die mij het meest zijn bijgebleven

Bij OH MY BOOK en Eline Stiekema zag ik een leuke boekentag. Als je nadenkt over de boeken die je het meest zijn bijgebleven, welke vijf komen dan het eerst bij je op. Die vraag levert een shortlist op van boeken die je om de één of andere reden niet meer vergeet. Benieuwd? Dit zijn de mijne. 

Mathilda - Roald Dahl
Als kind las ik enorm veel boeken. Ik had toen nog alle tijd van de wereld om in een boek te verdwijnen. Ik smulde van de boeken van Roald Dahl en las ze allemaal. Ik hield van Mathilde. Omdat ze ook heel veel las natuurlijk. En omdat ze haar vreselijke ouders en directrice te slim af was.

De wereld van Sofie - Jostein Gaarder
De wereld van Sofie schetst een origineel beeld van de wereld van de eerste Griekse filosofen tot vandaag. Ik las het toen ik een jaar of zeventien was. Al die verschillende manieren om naar de wereld te kijken fascineerden mij. Ik herinner me dat ik mij op het einde van het boek afvroeg of ik wel echt bestond. 
Het is de liefde die we niet begrijpen - Bart Moeyaert

Ik lees Bart Moeyaert heel graag. Duet met valse noten heb ik waarschijnlijk een tiental keer gelezen, maar 'Het is de liefde die we niet begrijpen' vind ik ondertussen nog mooier. Ik hou van het taalgebruik en van de indringende sfeer.

Wuthering Heights - Emily Brontë

Wuthering Heights las ik op de universiteit (Germaanse, weetjewel). Ook hier draait alles om de liefde. Ruwe bolster Heathcliff duikt op een dag op bij het landgoed van Catherine en haar familie. Er groeit een warme vriendschap tussen hen. Toch besluit Catherine te trouwen met de verfijndere Edgar Linton. De wraak van Heathcliff is allesverwoestend. Ook hier hield ik vooral van de donkere sfeer die Emily Brontë weet te scheppen.

De schaduw van de wind - Carlos Ruiz Zafon
Een boek over een boek. En daarom eentje dat sowieso ook nog op dit lijstje moest. Ik merk wel dat ik me het verhaal niet meer zo goed herinner. Nochtans las ik dit boek later dan de vorige vier. Misschien moet het maar op de leeslijst dit jaar.  

Blijkbaar zitten de boeken die ik lang geleden gelezen heb, nog fris in mijn hoofd. Want het zijn die boeken die ik me het best herinner. Boeken die ik recenter heb gelezen, zijn blijkbaar toch wat waziger. Wat zegt dat over mijn hersenen, vraag ik me dan af ... Hoe zit het met jouw geheugen? Welke boeken zijn jou het best bijgebleven? Doe mee met de tag en laat een linkje of een boekenlijstje achter als reactie. Ik ben benieuwd.


Follow my blog with Bloglovin

Schrijven over gisteren: Als de duiven vallen

 
In een nieuwe reeks blogposts geef ik mezelf een beetje meer bloot. Ik ga autobiografisch schrijven en keer terug naar de prille lente van mijn leven. Ik wil de kleine momenten uit mijn kindertijd vastleggen. Om zo naar de wereld te kijken door de ogen van het kind dat ik was.

Als de duiven vallen

Zes was ik. Zo ongeveer. Mijn zusje vier. De tuin van onze grootouders was onze kleine wereld. Een perfecte kleine wereld. Met een volmaakt grasgroen gazon. Peter maaide het. Elektrisch. Meter werkte de kantjes bij. Met een schaar. Het gazon was alleen toegelaten voor kindervoeten als het droog was. Want sporen achterlaten, dat mocht niet.
Onze kleine wereld was symmetrisch ingedeeld. Met betonnen paadjes. Paadjes waarop we alleen mooi in het midden mochten lopen. Paadjes die leidden naar een moestuin waar elk groentebed met zorg werd gespreid.
Achteraan, aan de straatkant, stonden twee sparren. Al jaren. Zoveel jaren dat ze dik genoeg waren om achter te verdwijnen. Soms verdwenen we in verzonnen verhalen over de bijna onzichtbare mensen in de huizen. Andere keren verdwenen we in het universum van de mieren en de pieren in het gras.
Als het plekje achter de bomen begon te vervelen, praatten we tegen het hondje achter de haag. Of we zongen liedjes onder de wasdraad. Gewoon omdat het er zo lekker rook. Naar meter. Als ik nu zelf was buiten hang, ruik ik vaak dat ze even naast mij staat. Even maar.
Ons lied was uit als het tijd was voor de duiven. Die moesten vallen. Toen ik vijf was, dacht ik dat de duiven die de avond voordien in hun mand op reis waren vertrokken, gewoon uit de lucht zouden komen vallen. Met een doffe plof. Moe van de reis.
Toen ik zes was wist ik beter. Die domme duiven kwamen niet zomaar plots naar beneden vallen. Nee, ze cirkelden eerst een eeuwigheid boven de tuin. Om dan heel voorzichtig op het dak van de garage of het duivenkot te landen. Klaar om bij de minste beweging weer op te vliegen.
Wanneer peter geconcentreerd naar de lucht begon te kijken, probeerden we ons zo onzichtbaar mogelijk te maken. Misschien dat hij dan niet ...
"Anneleen! Katrien! Naar binnen!"
Het lukte nooit. Met tegenzin liepen we over het rechte pad. Naar binnen. Achter het glas van de veranda keken we naar een nerveuze man in een blauwe kiel. In zijn handen een kroes met zaad.
"Kom! Kom! Kom!" schudde hij. Opnieuw en opnieuw. Zijn hoofd in zijn nek. De 'constateur' klaar op de vensterbank. Alleen als we teveel lawaai maakten, keek hij naar beneden. Dan kregen we een vuile blik.
"Kom! Kom! Kom!" klonk het dan nog luider. Minutenlang. Zenuwachtig ijsbeerde hij op en neer. Tot de eerste duiven op het dak landden. Dan stond hij doodstil. Wij hielden onze adem bijna in. Bang om te bewegen. Tot de eerste duif - eindelijk - binnen was. Snel-snel klokte hij de ring. En de wereld draaide weer verder.
Ik haat duiven. Nu nog.

Follow my blog with Bloglovin

Gezegd over schrijven: J.K. Rowling

Ok, ik beken. Ik ben zo iemand die er eeuwen over doet om een eigen mening te vormen. Ik laat mij makkelijk overtuigen door de opinie van anderen. Of ik vind alle mogelijke argumenten aannemelijk. Ik zal het positiever formuleren: ik kan me makkelijk inleven in alles en iedereen. Een enorm voordeel voor een schrijver. Toch?
Het is nochtans handig om een uitgesproken mening te hebben als je schrijft. Om zo met volle overtuiging in een verhaal te duiken. Veel vaker ontdek ik pas achteraf patronen of thema's in de teksten die ik schrijf. Als ik ze teruglees. Schrijven is dus een mooie manier om mijn gedachten vorm te geven. Het helpt mij ontdekken wie ik ben en wat ik wil. Tussen de regels lees ik altijd een verrassing. Meteen ook de reden waarom ik móet schrijven.
Dat schoot door mijn hoofd toen ik de tweet van Jon Winokur hieronder las. Wie Winokur volgt krijgt elke dag mooie quotes over schrijven cadeau.

Sometimes I know what I believe because of what I’ve written. J.K. ROWLING #amwriting #writing #writetip pic.twitter.com/zJiXiLfAlS

— Jon Winokur (@AdviceToWriters) 10 januari 2016

Ook gezegd over schrijven: Thomas Mann

Follow my blog with Bloglovin

De drie beste leesplekjes (in huis)

  
Er zijn van die plekjes in huis die roepen om een boek. Van die plekjes waar altijd een boek ligt. Favoriete leesplekjes.

Het is niet makkelijk om één favoriete plek te noemen. Maar de plek waar ik de meeste bladzijden gelezen krijg, is mijn bed. Op de één of andere manier moet ik altijd lezen voor ik in slaap val. Even weg van de wereld voor ik mijn ogen dicht doe. Lezen in bed is niet altijd even gemakkelijk trouwens. Maar oefening baart kunst. Wist je trouwens dat er een bedbril bestaat met gekantelde lenzen? Daarmee kun je achterover liggen én je boek normaal voor je houden tegelijk. Met Kerstmis kreeg ik een book seat. Dat werkt ook.

Verder lees ik ook graag in de zetel. Dat ligt een beetje voor de hand. Als het pijpestelen regent en de wind de tuinstoelen over het terras laat dansen (zoals vanavond), kruip ik met mijn boek onder een dekentje. Liefst met een grote kop thee die minstens 20 bladzijden meegaat. Op zo'n avond heeft een mens geen tv nodig.

Een ander toppertje is het bad. Alleen gebeurt het heel weinig dat ik de tijd heb om op mijn gemakje in bad te kruipen met een boek. Kinderen, weetjewel. En de vraag: Mamaaaa, mag ik mee in bad? Natte boeken, daar bestaan oplossingen voor. Een waterdichte e-reader bijvoorbeeld (lang leve de Kobo Aura H2O) of zelfs waterdichte boeken. Lastiger is het water. Dat wordt altijd veel te snel koud ...

Voila, dit waren mijn drie favoriete leesplekjes in huis. Binnenkort mag je een vervolg verwachten over mijn favoriete leesplekjes buitenshuis. Want lezen kan je overal. Ondertussen hoor ik graag waar jij graag leest.  


Follow my blog with Bloglovin

  

Schrijf het met een tweet: Scherp

Twitter is een wereld vol korte berichtjes waar hele verhalen achter zitten. Daar zit een schrijfoefening in, dacht ik zo. Dus af en toe pluk ik een tweet uit de feed en verzin ik er een eigen verhaal bij.

Omdat ik graag schrijf voor kinderen, is mijn hoofdpersonage deze keer een kind. Een kind alleen in bed. In het donker.

Scherpe messen zijn scherp.

— Emmy van Ruijven (@Zonenmaan) 4 januari 2016

Scherp

Het begint als mama het licht uitdoet. Ik wacht. Tot het stil is. Maar het wordt nooit stil. Niet echt. In de kamers van ons huis rust de nacht nooit. De voetstappen van mama kraken op de trap. Ik ben alleen. Ver weg giert de hoest van papa door de gang. Het water van de wasmachine brult.
In het donker klinkt mijn adem luider en luider. Zo kan iedereen horen waar ik ben. En dat mag niet. Dat mag echt niet. Want dan komt de Penoori. De Penoori is een beetje kleiner dan ik. En dunner. Maar zo gemeen!
Als mijn ogen open blijven, houdt hij zich stil. Alleen zijn ogen blinken af en toe. Daar. In de hoek. Wanneer mijn ogen dichtvallen gromt de Penoori. Zacht en vals. Soms voel ik zijn adem in mijn gezicht. Het ruikt naar natte was. Afschuwelijk. Als ik mijn ogen snel opendoe, is hij alweer weg. Altijd te snel. Af en toe voel ik hem nog over mijn wang glijden. Zachtjes.
Eén keer fluisterde hij in mijn oor. Ook zachtjes. Hij fluisterde: "Janne, als jij niet beter luistert, kom ik aan je oren knabbelen." Soms luister ik niet. Ik kan er niet aan doen. Dan werken mijn oren niet mee. Ook al zegt mama of juf Nele tien keer hetzelfde. Ik doe het niet met opzet.
Daarom neem ik een mes mee naar bed. Een scherp mes van mama. Ze weet het niet. Het mag niet. Maar het moet. Want de Penoori is er altijd. Hij wacht op zijn kans. Elke nacht. Ik hou mij zo stil als ik kan. Mijn ogen mogen niet dicht vallen. Niet dicht vallen. Niet dicht ...
Hoor ik iets? Of toch niet? Jawel, hij is daar. Ik ga snel rechtop zitten. Ik hou het mes recht voor mij. In mijn twee handen. Ik knijp mijn vingers en mijn ogen hard dicht. Voetstappen. Hij komt.
"Ga weg!" gil ik. Het licht gaat aan. Ik zie het door mijn ogen.
"Janne! Wat doe jij met dat mes?" roept mama. En ze heeft het al vast. "Dat is scherp," zegt ze.
Scherpe messen zijn scherp, denk ik stilletjes. Scherper dan de tanden van de Penoori. De tanden die 's nachts aan mijn oren knabbelen. Als ik het mes niet heb. "Maar mama, zonder mes komt de Penoori mij pakken," snik ik.
"Liefje, de Penoori bestaat toch niet?" zegt mama.
"Jawel," piep ik, "daar. In de hoek."
"Liefje, dat is je badjas. Doe nu snel je ogen dicht. Het is al laat. Slaap maar lekker."
Ze gaat weg. Het mes gaat mee. Ik ben alleen. Alleen met de Penoori. Zonder mes. Ik hou mijn adem in en mijn ogen open. In mijn hoofd tel ik. Eén, twee, drie, vier ...


Meer lezen? Klik snel door naar het vorige twitterverhaal.


Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: Herinneringen van een denkbeeldig vriendje

Omdat er een verhaal in mijn hoofd zit over een klein meisje met een denkbeeldig vriendje, moest ik deze kopen toen ik hem tegenkwam. Matthew Dicks is leerkracht in een lagere school. Waarschijnlijk zit er af en toe een denkbeeldig vriendje in zijn klas. Naast leerkracht is hij ook blogger, dj op trouwfeesten, life coach ... En oh ja, schrijver natuurlijk.
Het verhaal wordt verteld door Budo. Het denkbeeldige vriendje van Max, een autistische jongen. Denkbeeldige vriendjes zien eruit zoals kinderen ze verzinnen. Sommigen missen daarom wenkbrauwen, of oren, of ze zien er eerder uit als een vlek. Budo ziet eruit als een echt jongetje dankzij de levendige verbeelding van Max. Alleen Max en andere denkbeeldige vriendjes kunnen hem zien.
Omdat Max het vaak moeilijk heeft, treedt Budo op als zijn beschermer. Hij helpt Max in vervelende situaties thuis of op school. Tot Max op een dag verdwijnt en Budo hem nergens meer kan vinden. Hij gaat tot het uiterste om Max toch te redden.
De grootste angst van Budo is verdwijnen. Hij heeft al heel wat denkbeeldige vriendjes zien vervagen. Dat gebeurt wanneer hun kind er niet meer in gelooft. Budo zet die angst opzij om alles te doen wat hij kan voor Max.
"Herinneringen van een denkbeeldig vriendje" is een verhaal over verbeelding, vriendschap en angsten overwinnen. Het is spannend, aandoenlijk en heeft een origineel vertelstandpunt. Zelf had ik het soms moeilijk om in de wereld die wordt geschapen te geloven. Het personage van Max bleef een beetje plat en de gebeurtenissen zijn soms zo ingewikkeld dat het ongeloofwaardig wordt. Wél mooi is de taal. Die blijft eenvoudig en kinderlijk en past daarom helemaal in het verhaal.
Leuk detail: Dicks kwam er zelf pas op 11-jarige leeftijd achter dat zijn maatje Johnson Johnson denkbeeldig was. Het zette heel wat van zijn jeugdherinneringen op zijn kop. Zelf herinner ik me geen denkbeeldige vriendjes. En ook bij de meisjes zijn er bij mijn weten geen op bezoek geweest.


Follow my blog with Bloglovin

Niks zo schoon als een handgeschreven nieuwjaarsbrief

Voor het eerst hebben ze hem allebei met de hand geschreven. Ja, zo groot zijn mijn meisjes al. Versjes uit het hoofd leren moet niet meer. Wat ze zelf geschreven hebben - soms nog met hulplijntjes - lezen ze ook gewoon zelf. Een nieuw jaar. Een nieuw tijdperk. Slik.

Omdat er zoveel liefde in elke letter zit, schrijf ik mijn meisjes dit jaar een nieuwjaarsbrief terug. Met de hand. Dat spreekt voor zich.

Ook zin gekregen in brieven schrijven? Daarover had ik het ook al eens.


Follow my blog with Bloglovin