Zoals ik soms een gedicht schrijf

Ik waag mij niet zo vaak aan poëzie, maar cursus volgen betekent ook andere dingen proberen. Ik deed een poging om mijn jongste meisje in woorden te vangen.

Follow my blog with Bloglovin

Schrijven: moeten werkt niet #oftochzoiets

En toen liep het helemaal mis met mijn schrijfvoornemens. Ik bouwde nochtans een heleboel schrijfverplichtingen in: een cursus, een maand lang elke dag schrijven voor Nanowrimo, wel 6 verschillende nieuwsbrieven die mij op 6 verschillende momenten moeten aanzetten tot schrijven en, euh, deze blog.
Het probleem zit geloof ik in het woord 'verplichtingen' en in overdrijven, dat ook. Ik wil meer doen dan mogelijk is. Want elke dag twee uur schrijven, dat is niet helemaal haalbaar in mijn wereld. Bijgevolg raak ik gefrustreerd. En blokkeer ik uiteindelijk helemaal.
Hoe los ik dat op? Zo misschien?

1. Ik hoef niet elke dag twee uur te schrijven. Ik zou dat wel willen, maar mijn agenda zegt duidelijk 'nee, no way'. In plaats van niet te schrijven omdat twee uur vrijmaken niet lukt, kan ik maar beter elke dag tien minuutjes aan de slag gaan. En dan één keer in de week een paar schrijfuurtjes in de agenda gooien. 
2. Ik mag af en toe onzin schrijven. Niet elk woord dat ik op papier zet, moet fantastisch zijn. Nee, integendeel, gewoon maar wat rommelen leidt vaak onbewust ook ergens naartoe. 
3. Ik schrijf ook als ik niet schrijf. Dat mag ik niet vergeten. Schrijven gebeurt niet alleen als ik voor mijn scherm zit. Schrijven doe ik ook als ik vlak voor het slapengaan zomaar ineens een idee heb. Als ik onderweg naar huis even MOET stoppen om een geniale zin neer te schrijven. Of als iemand iets zegt waardoor in mijn hoofd een heel verhaal ontstaat. 

Voila, dan ga ik nu even bewust niet schrijven. En wie weet schrijf ik dan plots stiekem wél!


Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: ook als het moet voor school? #50books vraag 45

Toevallig struikelde ik deze week over de blog van Hendrik-Jan. Hij stelt elke week een vraag over boeken. De vraag van deze week: Ben jij anders gaan lezen door school?
Het korte antwoord: euh, nee. Misschien alleen nog meer?
Iets uitgebreider nu misschien? Ik ben een geboren veellezer. Van zodra ik kon lezen, in het eerste leerjaar dus, zat ik al met leesboekjes op schoot tijdens de rekenles. Met dat rekenen is het trouwens nooit meer goed gekomen. Lezen en schrijven daarentegen loopt soms een beetje uit de hand.
Tijdens mijn lagere schooljaren verslond ik elke kinderboek uit de plaatselijke bibliotheek. Ik was dan ook dolgelukkige toen ik van bibliothecaris Mia ook 'moeilijkere' boeken mocht kiezen. Als puber las ik vaak 's nachts. Tot een uur of drie als het nodig was om een spannende ontknoping te halen. De leeslijst van school was voor mij geen straf, eerder een manier om nieuwe boeken en nieuwe auteurs te leren kennen. Een boekbespreking? Geen probleem. In de klas praten over boeken? Feest! Hoe meer boeken hoe liever.
Een opleiding waarin ik mij op literatuur kon storten lag dan ook voor de hand. Hallo Germaanse letterkunde! Hallo leeslijsten! En daarna ben ik stug blijven doorlezen. Tot er kindjes kwamen. Toen was er plots geen tijd en geen plaats in mijn hoofd om nog veel te lezen.
Ondertussen lees ik weer wat meer. Onder andere door mijn e-reader die ik overal mee naartoe sleep en mijn altijd groeiende leeslijst op Goodreads. Het voelt ook nog altijd als de beste manier om beter te leren schrijven.

Dus ja, ik beken, ik ben een beetje een 'boekennerd'. En jij?


Follow my blog with Bloglovin

Krabbelen: in 10 vragen naar je unieke schrijfstem

Ik schreef al eerder over mijn mapje Krabbelen op Pinterest. Veel van de de tips die ik daar heb verzameld gaan over je stem. De manier van schrijven die jou uniek maakt. Het is de combinatie van hoe je zinnen aan elkaar rijgt, hoe je klinkt en hoe je naar de wereld kijkt. '10 questions to find your unique writing voice' belooft dat je maar 10 vragen verwijderd bent van die unieke stem.



3 vragen over je manier van denken:

• Wat vind jij het belangrijkste in je leven? Familie, liefde, moed, eerlijkheid?
• Overwint het goede? Altijd? 
• Wat kan volgens jou echt niet? Armoede, egoïsme, ontrouw, eenzaamheid, verraad?

Moeilijke vragen vind ik dat. Wat ik het belangrijkste vind, hangt af van het moment waarop je me dat vraagt. Mijn meisjes en meneer Katrien krijgen uiteraard altijd een ereplaats. Familie en familierelaties zijn thema's die sowieso vaak terugkeren in mijn verhalen.
En nee, helaas overwint het goede niet altijd. Het is natuurlijk mooi, een verhaal met een happy end. Maar soms lopen de dingen ook anders ...



5 vragen over de mensen om je heen:

• Wat verbergen ze? Wat is hun geheim?
• In wie zie je slechterik? En in wie net niet? 
• Wat willen ze? En waarom hebben ze het nog niet? 
• Wie hebben ze nodig? 
• Wat is hun lievelingsplekje? En welke plek haten ze met heel hun hart?

Onlangs gingen we aan de slag met deze vragen in mijn schrijfcursus. Gek eigenlijk hoe je heel snel een heel verhaal leest achter willekeurige mensen. Zoals in dit fragment bijvoorbeeld:

Ina jaagt door de straat. Haar stevige, blauwe handtas als een schild voor haar borst. Met slippers die kletteren over het trottoir. Bijna verliest ze er één. Meer dan eens glijdt één hand naar de zoom van haar donkerblauwe jurk. Zonder het te beseffen, geeft ze er dan een venijnige ruk aan. De tas voelt warm en plakkerig tegen haar huid. Het is avond, maar nog altijd zwoel.
"Het is echt een schatje", had ze tien minuten geleden gezegd, "zo mooi ook met die zwartblauwe vacht."
Blauw is ook echt mijn kleur, had ze stilletjes gedacht.
"Echt een schat van een adoptiekat. Toch?", had Moniek geantwoord.
Ina knikte alleen maar. Ze wist toen al dat hij van haar was. Ze voelt hem nu wriemelen in haar tas. Zachtjes.
"Ons Lotje was onmiddellijk verkocht", had Moniek nog gezegd, "Ze is zo blij met Maroef."
Ina voelt zich maar een klein beetje schuldig. Hij heet trouwens Azul, zegt ze tegen niemand in het bijzonder.

2 vragen over je omgeving:

• Waardoor wordt je aandacht als vanzelf getrokken? 
• Hoe voel je je bij wat je ziet? 

Over omgeving kan ik niet zo snel een verhaal uit mijn mouw schudden. Ik voel wel dat mijn schrijfomgeving soms invloed heeft op de sfeer in mijn verhaal. Dat kan ik handig gebruiken indien nodig. Een kaal en koud plekje als mijn verhaal dat vraagt of een warme, gezellige cocon.

Ik geloof niet dat dit dé vragen zijn die automatisch leiden naar mijn unieke schrijfstem. Ik denk eerder dat ik heel veel moet schrijven en dat mijn stem zich dan op één of andere manier zal ontwikkelen. Gelukkig staat Nanowrimo weer voor de deur. Vorig jaar werd dat geen groot succes. Toch voel ik het dit jaar opnieuw kriebelen ... Ik hou jullie op de hoogte!


Follow my blog with Bloglovin

Schrijven is lezen: We moeten het even over Kevin hebben

"We moeten het even over Kevin hebben" van Lionel Shriver stond al lang op mijn leeslijstje. Ik was een beetje bang om eraan te beginnen, denk ik. Ik weet nu waarom. Het is een pijnlijk verhaal over moederschap. Een verhaal dat vragen oproept die me nu nog bezighouden. Over hoeveel (of hoe weinig) invloed je als moeder hebt op de toekomst van je kind.
Eva Katchadourian laat zich door haar man overhalen tot het moederschap want voor haar hoefde het allemaal niet zo. Wanneer haar zoon geboren wordt, voelt ze niets. In de jaren die daarop volgen, wordt dat niet beter. Ze heeft voortdurend het gevoel dat hij een slim jongetje is dat alles op alles zet om haar en haar man tegen elkaar op te zetten. En hij is té vaak in de buurt wanneer er vervelende dingen gebeuren. Maar ook sluw genoeg om nooit echt betrapt te worden. Tot hij een moordpartij aanricht op zijn middelbare school ...
Het is Eva die het verhaal vertelt in lange brieven naar haar man. Ze gaat op zoek naar hét antwoord op de vraag of Kevin als een moordenaar is geboren of dat zij ook enige schuld treft. Een moeilijk vraagstuk. De brieven zijn dan ook lang en gedetailleerd. Shriver lijkt zich af en toe te verliezen in details en probeert té veel uit te leggen. Dit klopt enigszins wel met het verhaal natuurlijk. Eva probeert duidelijkheid te scheppen door haar leven met Kevin nog eens goed onder de loep te nemen. Alleen hou ik meestal van wat meer subtiliteit.
Als mama vond ik het erg moeilijk om me een moeder voor te stellen die absoluut niks voor haar kind voelt. Ik neem het Eva bijna kwalijk dat ze niet van Kevin kon houden. Langs de andere kant lijkt zij de enige te zijn die haar zoon door en door kent. Hoewel ik me niet altijd goed kon inleven in Eva, was het verhaal wel geloofwaardig. Met dank aan de herkenbaarheid van alledaagse gezinssituaties in combinatie met feiten over bekende high school shootings.
Het boek telt ongeveer 500 blz. En hoewel je de hele tijd weet wat er zit aan te komen, blijft het spannend. Op het einde blijf je met heel wat vragen zitten. Want de vraag waar Eva zo graag een antwoord op wil, blijft uiteraard onbeantwoord.


Follow my blog with Bloglovin

8 beginzinnen met een verhaal

Een pakkende beginzin is net zo belangrijk als een goeie openingszin. Je wil een onvergetelijke eerste indruk maken. De lezer verleiden. Nieuwsgierigheid opwekken, zonder je meteen helemaal bloot te geven. Dat maakt het net zo moeilijk ...

Het recept voor een sterk begin? Vertel nog niet te veel, maar nét genoeg.

• mysterieus: Zorg dat achter je woorden al een verhaal zindert. Roep vragen op. Zo geef je de lezer het gevoel dat er iets te beleven valt in je verhaal. Zonder alles weg te geven natuurlijk.
• én herkenbaar: Alle verhalen zijn al eens verteld. We herkennen de verhalende elementen meteen, want ze zitten in onze genen. Daar kan je als schrijver mooi gebruik van maken. Met weinig woorden kan je toch al de contouren van je verhaal schetsen. 

Ik vond enkele eerste zinnen in mijn boekenkast die me deden doorlezen. Natuurlijk hebben veel geweldige boeken een eerste zin die, euh, niet zo geweldig is. En sommige pakkende zinnen maken hun belofte niet helemaal waar. Maar dat geheel terzijde. 

"Toen ik nog een gewone jongen was, heette ik Bert." - Min of meer per ongeluk, Tine Mortier 

"Ik heet Elisabeth, maar niemand heeft me ooit zo genoemd." - Hoe ik nu leef, Meg Rosoff

"We stonden tegenover elkaar, mijn moeder en ik." - Ik kom terug, Adriaan van Dis

"733 dagen nadat mijn moeder is overleden, 45 dagen nadat mijn vader zich heeft laten strikken door een vreemde die hij op internet heeft leren kennen, 30 dagen nadat we vervolgens ineens naar Californië zijn verhuisd, en slechts 7 dagen nadat ik ben begonnen als derdejaars op een splinternieuwe school waar ik helemaal niemand ken, ontvang ik een e-mail." - Vertel me drie dingen, Julie Buxbaum

"In mijn tong jeukten mieren, mijn voeten waren zwaar." - Birk, Jaap Robben

"Het is een warm voorjaar, in de klas bidden ze voor me omdat ik al meer dan 200 dagen van de wereld ben." - Joe Speedboot, Tommy Wieringa

"Toch heb ik niet gedroomd. Op straat betrap ik me er soms op dat ik die zin hardop uitspreek, alsof ik de stem van iemand anders hoor." - Het gras van de nacht, Patrick Modiano

"Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze." - Anna Karenina, Leo Tolstoj

En? Wat is jouw favoriete eerste zin?



Follow my blog with Bloglovin

Schrijf het ... in één ruk

Doorschrijven is iets dat ik al vaker probeerde. Met 750 woorden per dag bijvoorbeeld. Gewoon beginnen schrijven en jezelf verplichten om door te schrijven. Elke gedachte toelaten om zo uiteindelijk jezelf te verrassen. Of starten met een mooie beginzin en dan schrijfmeters maken. Je weet dan wel waar je begint, maar nooit waar je eindigt.

Ook op mijn schrijfcursus gingen we aan de slag met doorschrijven. We schreven een half uur lang, maar het voelde als tien minuten. Een heerlijk gevoel als je zo in een soort van schrijfrush zit. Ik schreef de grootste onzin. Uiteraard. Maar tussen al dat gekrabbel, zat toch nog een mooi verhaal #oftochzoiets. Omdat het lang geleden is, laat ik jullie nog eens meelezen. 

Rood 

De straat is grijs. De lucht ook. Grijs is niks, denk ik, grijs is onzichtbaar en verdriet. Ik wil niet grijs zijn. Ik wil rood en blauw en geel. Maar vooral rood. Op weg naar school stop ik altijd bij de rode hakken in de etalage. Honderddrieëntwintig euro kosten ze. Zoveel heb ik niet. Toch sta ik elke dag even stil voor het blinkende glas. De ronde neuzen van de schoenen glimlachen dan voorzichtig. Zij en ik sluiten een prille vriendschap. Iedere keer weer moet ik de betovering verbreken. Wegkijken van het stralende rood. Terug naar het grijs.
Ik duik dan weg in de sjaal van geel en ruik het zonnige meisje dat alle kleuren van de wereld met zich meenam. Het meisje dat ik alleen nog maar kan voelen in de warmte van de sjaal. Het meisje dat blauw was in haar ogen, geel in haar haren en rood in haar lach. In haar lach die soms té luid was. In haar bloed ook, dat soms traag als stroop over haar armen kroop. Na de lach té vaak het kerven. De pijn.
Rood is niet altijd mooi. Dat weet ik nu. Rood is soms eenzaam en einde. Als in nooit meer. nooit meer hand in hand door de straten. Nooit meer veelbetekenende blikken en de slappe lach. Alleen maar grijs nu. Grijs en stil. Soms schreeuwt mijn telefoon door de stilte. Ze is er weer, denk ik dan heel even. Maar het is nooit meer zij die na de pijn de glimlach in haar stem terugvindt. De glimlach van rode schoenen tussen het grijs.

Follow my blog with Bloglovin